Requiem for a dream

Er is niks mis met het najagen van dromen. Je hebt iets in je hoofd, en zet de stappen die nodig zijn om die ene diep gekoesterde wens om te zetten in iets concreets. Wij mensen hebben het nodig om te blijven hopen, want hoop doet immers leven.
Hoop zorgt voor gedrevenheid, voor je zinnen zetten op datgene wat je graag wil hebben en waarvoor je moeite wil doen. Hoop is een motor die de boel draaiende houdt en voorkomt dat je blijft hangen in de comfortzone.

Het wordt pas vervelend als die hoop nergens op gebaseerd is. Als je bij voorbaat al weet, dat het einddoel nooit bereikt zal worden, wat je ook probeert. Trekken aan een dood paard, zogezegd. Mooi gezegde, want dode paarden zijn erg zwaar en zelfs met de grootst mogelijke inspanning zit er geen millimeter beweging in. Moet je het paard dan maar laten liggen? Je zou kunnen overwegen om hulptroepen in te schakelen. Die hulptroepen moeten daarvoor wel het nut inzien van dat trekken, anders sta je er alsnog alleen voor.

Toch is er wat mij betreft best iets voor te zeggen om te blijven hopen; een status quo kan een verlammende werking hebben. Het kan leiden tot onverschilligheid en als je dat stadium hebt bereikt, is het lastig om jezelf aan te zwengelen en over te gaan tot harde actie. Dan maar liever putten uit hoop, blijven dromen, hier en daar een move maken en toch weer op je bek gaan. Een einddoel bereiken is prachtig, maar de weg ernaartoe is een ervaring op zich. Een leerproces, wat een leven lang duurt.

Elke ervaring op zich is een voortvloeisel uit hoop en geloof, en de wil om er beter uit te komen. Dat het soms niet loopt zoals je hoopte, is bijzaak. De hoofdzaak is dat je het probeerde, dat je erin geloofde dat je het kon en dat het kans van slagen had. Alles beter dan blijven zitten en je leven uitzitten tot je de laatste adem uitblaast. Wat dan waarschijnlijk een slaak van verlichting zal zijn

 

Emmet Tinley..ondergewaardeerd maar briljant!

 

Stevig fundament; de kracht van eigenliefde

Hele boeken vol zijn er geschreven over de liefde/Liefde. Over die ene, die je zo graag wil behagen en behouden, het liefst een leven lang. Pagina’s vol zijn gevuld met tips en trics, over wat je moet doen, maar vooral ook moet laten. Deze boeken worden verslonden, als ware het Holy Bibles, en in de hoop dat men daarin hét ultieme geheime recept om de perfecte relatie te kunnen bakken, gevonden gaat worden.

Nu geloof ik graag dat het heerlijk leesvoer is, voor die momenten dat je laptop of pc tijdelijk is gecrasht, of als je die gezinsvakantie in een huisje op Center Parcs moet zien door te komen. Onder het mom van “baadt het niet dan schaadt het niet” is er helemaal niks mis mee en je kunt er allicht iets van opsteken. Hell, het zou zelfs zomaar de reddende papieren engel kunnen zijn, waardoor je toch gelukkig als stel (of liever; als gelukkig stel) weer terugkeert richting thuishaven! Center Parcs is vaak toch een survival of the fittest indien het je schoonfamilie betreft, maar dat terzijde.

Wat mij betreft kun je lezen tot je een ons weegt, en alle do’s en don’t in de praktijk blijven toepassen tot je op een punt komt dat je je afvraagt, of redden nog wel zin heeft……alles valt of staat met de staat van je eigenwaarde.

Jezelf op waarde schatten en dientengevolge heel goed weten wat JIJ te bieden hebt, dát is m.i. nog steeds het geheim van de slagingskans van een relatie. De oneliner “I love you, but I love me more” zou je als een mantra in je achterhoofd moeten houden, voor het geval dat. Makkelijk gezegd, dat grenzen (durven) aangeven bij je partner ervoor zorgt dat de boel duidelijk is, maar wat als je uit angst om afgewezen te worden, je grens niet durft aan te geven? Of nog erger; je eigenlijk zelf niet eens weet wat je grens eigenlijk is?

Het meest treurige en schadelijke voor je eigen ik, is het kwijtraken daarvan. Je ik, je ego moet je koesteren, en er heel goed voor zorgen. Grenzen bewaken, jezelf niet wegcijferen heeft alles te maken met hoeveel je om jezelf geeft. Waarom is de ander belangrijker dan jezelf? Fijn dat de ander er is, maar dan toch vooral om je toch al leuke leven te verrijken. Als een aanvulling, niet als invulling van een leegte. Leeg is leeg, denk je misschien. En misschien kan er nog wat gevuld worden. Wrong! De ander kan onmogelijk iets (aan)vullen wat al geen draagvlak heeft. Je moet dan hoognodig aan de slag met vullen van al die bakjes “wie ben ik”, “waar sta ik voor”, “wat heb ik nodig” die tesamen je eigen, sterke ik gaan vormen. En vanuit dat sterke baksel oftewel fundament, gaat een ander wellicht stukjes van je afsnoepen, maar blijft er nog voldoende over! Je kunt niet bouwen op een ruine…

Wees een fort, vooral voor jezelf!

 

Love the way you lie..part 2

 

Geniaal!!

 

R.I.P. Tim. Een ode aan een sterke ziel

Tim Ribberink is niet meer en hij heeft daar zelf voor gekozen. I know, een zeer discutabele en boude uitspraak.

Wat was de aanleiding voor Tim, om uit het leven te stappen op slechts 20-jarige leeftijd? Hij zag geen reden meer om nog te willen leven, zag er geen gat meer in. Zijn ouders hebben in de Twentsche courant “de Tubantia” een rouwadvertentie geplaatst, met daarin opgenomen een stukje van de afscheidsbrief van Tim. “Lieve pap en mam, ik hoop dat jullie niet boos zijn”. Slik. In your face.

Wat heeft hem ertoe gedreven, om een einde aan zijn veel te jonge leven te maken? En zelfs op het moment dat hij deze bepalende beslissing nam, dacht hij nog aan zijn ouders, van wie hij hoopte dat ze niet boos op hem zouden zijn. Hij dacht niet aan zichzelf…ook nu niet.

Als langdurig en stelselmatig gepeste, durf ik te stellen dat je hele eigenwaarde – voor zover aanwezig – eraan gaat. Door alle kleinerende opmerkingen ga je je op den duur ook klein voelen. De pesters worden in je hoofd steeds groter, gaan een grote rol spelen in je gevoelswereld. Ze nemen een plek in, die ze helemaal niet in horen te nemen. Maar ongemerkt en vooral ongewild, wordt een pester groot. Dat is wat ze graag willen bereiken, ik ben ervan overtuigd. “Jij bent klein en ik ben groot”, dat idee. Als je van jezelf timide en bescheiden bent, heb je dit niet nodig. En is het wel erg makkelijk om klein gemaakt te worden, want als gepeste zoek je niet de weerstand. Je schikt je in de rol die een ander/anderen je toebedeeld hebben.

Het is pure, ziekelijke projectie. Zo zit het gewoon. Tim was, zoals we konden lezen, een slimme en gevoelige jongen. Tim’s ouders zijn terecht trots op hun jongen, niet in de laatste plaats omdat Tim kennelijk de pesterijen al die tijd zelf heeft gedragen, omdat hij ze waarschijnlijk niet wilde opzadelen met iets waarvan hij vond dat het de moeite niet was, om het erover te hebben. Daarmee zou hij zijn plaaggeesten too much credits geven. Dit maakt Tim groot, al was het maar omdat hij zichzelf niet heeft verloochend. Hij bleef bij zichzelf, maar kon het uiteindelijk toch niet meer dragen. Blijven leven was geen optie, de keuze om dood te willen was een gedwongen.

Ik hoop dat deze gebeurtenis bij velen de ogen (wederom) heeft geopend, maar ik vrees nog steeds voor veel kortzichtigheid, intolerantie, onbegrip en het onvermogen om eens aan zelfreflectie te doen. Ik sta op voor de ouders van Tim, die hun zoon niet hebben kunnen redden en nu met veel verdriet te kampen hebben.

Niet Tim was zwak, maar zijn pesters. Tim heeft bewezen sterk te zijn, tot aan het einde.

Ik wens de ouders en alle nabestaanden van Tim heel veel sterkte met dit verlies.

 

Op het www moet een mens zich altijd goed voelen

Reblogged from Pauper Paul:

• 

Het is echt zo. Op het www mag en kun je geen slechte dag hebben. Want wat zullen de mensen er wel niet van denken als je een keer zegt dat je een kuthumeur hebt. Ja, ik zei kut. Als je daar een probleem mee hebt kun je beter nu stoppen met lezen, want dit is MIJN EIGEN blog waar ik het fokken recht heb om met kut te smijten als ik dat wil.

Lees meer ... 295 more words