Pathologisch liegen

Standaard

Pathologisch liegen is de onbedwingbare drang om te liegen. Natuurlijk vertelt iedereen wel eens een leugen, bij kinderen is er ook vaak sprake van fantasie, maar pas als het liegen tot ernstige problemen leidt in de omgang tussen de leugenaar en zijn omgeving spreken we van pathologisch of ziekelijk gedrag.
Pathologisch liegen kan dan een symptoom zijn van verschillende psychische aandoeningen, bijvoorbeeld een gedragsstoornis bij kinderen of jongeren, een onvermogen om de impuls te beheersen of een persoonlijkheidsstoornis (met name ASPS).
In de bovenstaande gevallen is de leugenaar zich er goed van bewust dat hij liegt. Het kan echter ook voorkomen dat iemand zijn onjuiste weergave van de waarheid niet als leugen ziet, maar er werkelijk in gelooft, of nieuwe feiten nodig heeft om gaten in het geheugen te ‘dichten’. Dit verschijnsel heet pseudologia phantastica, of confabulatie. (bron; Wikipedia).
“ Er zal een aantal mensen uiteindelijk ook wel geloven in de verhalen van de persoon, maar er is ook een aantal dat er dwars doorheen prikt. De pseudologia-phantastica-patiënt zal namelijk niet aarzelen om werkelijk ieder middel te gebruiken om zijn verhalen te ondersteunen, ook de middelen die zeer eenvoudig te controleren zijn. Iemand die in de waan is een hoogleraar te zijn, zou bijvoorbeeld kunnen beweren vele boeken geschreven te hebben”.

Zoals het in de laatste alinea wordt beschreven, zal er in bepaalde gevallen sprake zijn van een psychiatrische stoornis, maar dit hoeft niet zo te zijn. Lees bijvoorbeeld deze tekst, en dan met name de conclusie;

http://www.tijdschriftvoorpsychiatrie.nl/assets/articles/articles_1810pdf.pdf

Is het de persoon werkelijk aan te rekenen dat hij of zij altijd liegt? Zo kent u wellicht nog het verhaal van Tara Singh Varma; een politica die in 2000 bekendmaakte dat zij aan kanker zou lijden.
Later blijkt het volgende; Ondanks dat niemand haar meer gelooft blijft Tara Singh Varma nog een tijdje volhouden dat ze lijdt aan een ongeneeslijke ziekte, waarover ze om principiële redenen geen mededelingen doet. Later laat haar advocaat daarover weten dat ze niet dodelijk ziek is, maar naast een posttraumatische stressstoornis ze wel last heeft van een verwaarloosde suikerziekte en een verstoorde schildklierfunctie. De klachten die hiermee samengingen, zag ze zelf als symptomen van een terminale ziekte. In 2002 erkent ze gelogen te hebben.

Dit betrof toevallig een bekend persoon, maar er zullen ongetwijfeld ook mensen in uw omgeving zijn die iets te vaak iets vertellen waarvan u zich afvraagt of het op waarheid berust. En dan is wederom de vraag; is het opzettelijk, of is er echt sprake van een psychiatrische stoornis of onderliggende problematiek waardoor iemand het nodig vindt om zoveel te liegen.

Feit is dat de omgeving eronder lijdt. En vaak zal het ook niet direct opvallen dat zo’n persoon liegt. We vertellen allemaal wel eens leugentjes (om bestwil), of spiegelen iets beter voor dan het in werkelijkheid is. Dat maakt ons niet direct tot een pathologisch leugenaar.
Zo iemand kan veel schade berokkenen, ten koste van diverse partijen. Helaas zal een dergelijk persoon er geen kwaad in zien en het is ook niet zo dat iemand bij de psychiater aanklopt omdat er een hulpvraag is…een diagnose stellen lijkt mij dus erg lastig. Als er al een diagnose gesteld kan worden, zal de leugenaar deze niet accepteren.
Hooguit kan de omgeving iets vermoeden, maar verder kun je er weinig mee. Iemand gelooft immers in zijn eigen leugens, het is een eigen waarheid. Enige wat je kunt doen is ervoor kiezen om het contact te verbreken met de leugenaar. Ik heb zelf ooit met zo iemand te maken gehad (onderbuikgevoel heeft heel vaak gelijk) en dus het contact inderdaad verbroken. Maar het betrof een uiterst charmant en welbespraakt iemand, en iets zegt mij dat dit vaak het geval is…..

Nu ik dit typ, moet ik denken aan een film met Leonardo Di Caprio, die de hoofdrol speelde in een waargebeurd verhaal; Catch me if you can. Het is haast knap te noemen wat deze Frank Abagnale presteerde; hij deed zich voor als arts, piloot en als advocaat. Iedereen trapte erin, zo overtuigend was hij. Hij had de looks and the brains. Het is overigens goed af gelopen met deze Frank. Deze film is zeer de moeite waard, alleen al omdat je je niet kunt voorstellen dat dit echt kán!

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s