Balansen

Standaard

Relaties. Je hebt ze in alle soorten en maten, van lang tot kort en van losjes tot rotsvast.
Steady as a rock, deze laatste variant. Deze rotsvaste en in positieve zin oerdegelijke relatie kun je invullen zoals je wil, zolang de manier waarop naar beider tevredenheid plaatsvindt.

Een belangrijke pijler binnen een vaste relatie is de mate waarin je elkaar vrij laat, om ieder zijn of haar eigen ding te kunnen doen. Je bent immers nog steeds een individu, met eigen passies en behoeften en vooral niet elkaars bezit. Althans, dat is zoals ik het zie.

Zo was ik in vorige relaties al erg ruimdenkend als het ging om het invullen van de eigen, vrije tijd. Ik weet dat niet iedereen daar zo in staat en dat staat eenieder ook helemaal vrij, om daar anders over te denken. Hoe je deze behoeften invult, hangt natuurlijk grotendeels ook af van mate van zelfstandigheid van beide partners, en daarnaast vinden sommige mensen het gewoon heel fijn om alles samen te doen. Alleen is ook maar alleen, want waarom heb je anders een relatie? Dit zal de achterliggende gedachte vaak zijn.

Ik heb ruimte nodig, in alle opzichten. Altijd samen op de bank zitten ervaar ik als beklemmend. Natuurlijk hebben we meer dan genoeg gespreksstof, maar dat wil niet zeggen dat ik altijd zin heb om na een lange werkdag nog veel te moeten praten. Je partner negeren is niet echt een optie, dus dan doe ik vrolijk mee, terwijl ik de behoefte heb om me terug te trekken in mijn eigen (denk) wereldje. Hier komt dan weer die vermaledijde maar oh zo belangrijke pijler communicatie weer om de hoek, want met een “ik wil even lezen/Facebooken/neuspeuteren” is het duidelijk en klaar.

Heerlijk om een avondje alleen op de bank te zitten, om in je uppie te gaan zitten navelstaren of naar die over the top nichterige Gordon te kijken en je kapot te lachen terwijl het nergens over gaat. Eindeloos discussiëren over onderwerpen waarover ik moet nadenken vind ik niet altijd leuk, of interessant. Bovendien heb ik niet altijd de behoefte om mijn mening te ventileren (inderdaad, het is haast niet te geloven).

Gezamenlijke vakanties zijn hartstikke leuk en gezellig, maar hoe fijn is het als je ervaringen opdoet, daar later samen over kunt kletsen, en dezelfde ervaring later gewoon gaat delen? Je blijft zo interessant voor elkaar, en krijgt bovendien de kans om elkaar weer echt te missen. Met smachten is niks mis, het houdt de boel spannend. Het is haast een soort relatietherapie, een noodzaak om je relatie in stand te houden.

Voor alles geldt; met mate. En er moet een gezonde balans zijn. Soms is dat verrekte lastig, om die balans te vinden. Als ik mijn lief amper zie, is het snel gedaan met de liefde en de verbondenheid. Ook hier geldt weer; dan is het tijd voor de broodnodige communicatie om de neuzen weer dezelfde kant op te krijgen. Dat lukt ons aardig. En zo zwaaide ik mijn lief vrolijk uit toen hij richting het zuiden vertrok, alwaar hij 5 dagen verblijft. Ondertussen kijk ik wat ik wil, mag de hond op bed slapen, en hoef ik mijn hersens niet te pijnigen omtrent ingewikkelde kwesties die nu niet besproken hoeven te worden.

Voor ons werkt het. En ik kan mij goed voorstellen dat anderen het niet willen of niet begrijpen. Maar iets verbieden of nog erger, koud oorlogje voeren is funest voor iedere relatie.
Ik hoop dat wij de balans blijven vinden, en elkaar blijven stimuleren en motiveren om nieuwe ervaringen te gaan opdoen. Zo kun je los van elkaar, maar vooral ook samen blijven groeien.

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s