Voltooid verleden tijd

Standaard

Begin mei 2012. Ik zit in een soort van shocktoestand op de bank. Mijn hele leven is binnen een tijdsbestek van een paar dagen naar de klote. Alles wat ik kende, is weg en alles gaat anders worden. Dat is dan ook het enige wat ik zeker weet op dat moment. Het is als een blanco vel papier welke nog geheel naar wens ingekleurd kan worden (neem altijd potlood zodat je het ook weer kunt uitgummen)! Met het uit huis gooien van mijn ex, gooi ik tevens de reeds volgeschreven en verkreukelde blaadjes weg en pak ik direct een leeg vel. En wat nu? Leeg, geen inspiratie, weet ik veel. Het zal wel, de behoefte om een nieuw blad te vullen heb ik even niet. Ik zou niet weten waarmee.

Vandaag, mei 2014. Het is haast onvermijdelijk dat ik op een dag als deze terugblik op die warrige dagen van twee jaar geleden. Achteraf bezien nog maar het begin van veel meer ellende en pijn, maar de gifbeker moest helemaal worden leeggedronken. Alles zou vast zijn doel dienen, zo hield ik mij voor. Het moest vast zo zijn, want de dingen die gebeuren zijn bedoeld om je te laten groeien.
Mijn ex speelde met vuur, maar ik moest daar kennelijk iets van leren. En oef, wat een harde les wat het. Maar soit, ik speelde het spelletje “oei, ik groei” wel mee, stiekem ook erg benieuwd naar wat het mij uiteindelijk zou gaan brengen.

Zonder pijn geen groei; de zogenoemde groeipijnen. Heel wat pijntjes ben ik inmiddels verder, maar deze gingen gepaard met even zoveel geluk, zo niet veel meer dan dat. Natuurlijk, ik ben er niet zonder kleerscheuren uit gekomen. Ik heb er de nodige littekens aan over gehouden, wat vaak zo is bij groeipijnen. Striae, zeg maar. Scheuren in het bindweefsel waaraan je kunt zien dat er ooit een groei heeft plaatsgevonden. Het duidt op een fase in je leven die je noodzakelijkerwijs moest doorstaan om verder te kunnen groeien.

Ik dacht ooit dat mijn ex mijn ware was, maar hij was slechts een harde levensles.
Die ware kwam er alsnog, niet lang na de big bang. Het moest gewoon zo zijn. Het was de bedoeling dat ik met hem samen vele lege vellen papier zou gaan vullen, precies zoals wij het willen. Dit gaat met het grootste gemak, met veel plezier en alle eventuele ongemakken doorstaan we met glans. Deze papieren vellen worden allemaal bedekt met een laagje vernis, om zo die glans nog lange tijd te kunnen behouden. Ik plak er glittertjes en steentjes op en bewaar ze zorgvuldig.

Je ziet er niet veel meer van, van die littekens. Ze worden bedekt met heel veel liefde en zorgvuldigheid en als ik weer eens een pijntje krijg, kan ik nog steeds blijven lachen. Want dat is wat echte liefde is; van elkaar houden in welke staat je ook bent. Het werkt helend. Het laat je groeien. Maar bovenal stralen, ook wanneer er eigenlijk niks te stralen valt. Want hij is er. En ik ben bij hem.

Het is binnen deze huidige context erg leuk om mijn eerder geschreven blog “tot de schijt ons doodt” te lezen. Zie, niets zo veranderlijk als de mens. Want…we groeien.

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s