Ode aan mijn moeder

Standaard

Vandaag wordt ze 80 jaar. Mijn lieve moeder.
Dat is een zeer respectabele leeftijd, maar in dit geval moet de nadruk echt worden gelegd op het woord respect.

Het is alweer – op een paar ja na – 30 jaar geleden toen ik voor het eerst kennismaakte met mijn moeder (en vader). Dit klinkt misschien een beetje vreemd, aangezien ik dit jaar 40 word, maar mijn moeder heeft mij niet zelf gekregen.
Zij en mijn vader hebben mij in hun huis binnengehaald, omdat er verder niemand was die voor mij wilde of kon zorgen. Ze hadden al lange tijd meerdere pleegkinderen onder hun hoede genomen (in totaal 80, waarvoor een onderscheiding ontvangen) en net toen ze er eigenlijk een beetje klaar mee waren, kwam het verzoek van de pastoor of ze niet toch………

Enfin, op een goede dag in het jaar 1987 bracht mijn maatschappelijk werker mij met mijn spulletjes naar ze toe om kennis te maken. De genante details heb ik verdrongen; laten we maar zeggen dat ik toen niet helemaal mezelf was. Of eigenlijk…ik was wel mezelf maar nogal onopgevoed en onaangepast. Ik zou blijven totdat er plek was in een kindertehuis, dus tijdelijke opvang. We zijn nu tig jaar verder dus dat tijdelijke is niet meer van toepassing.

Tropenjaren volgden. De opvoeding moest nog beginnen, en dat met 12 jaar. Ik had nogal een achterstand, in alle opzichten. Amper de basisschool doorlopen, maar er moest toch voortgezet onderwijs uitgezocht gaan worden. Mijn vader regelde dat ik naar de mavo kon, hij kende de directeur dus dat was snel voor elkaar. Ik moest de basale dingen zoals dagelijks douchen, ontbijten en de algehele etiquette nog aanleren en dat is ze gelukt met veel geduld en veel slikken (denk ik).
Van sociale interactie wist ik niks, ik was eigenlijk altijd op mezelf geweest.

Stukje bij beetje werd ik gevormd in een omgeving waar het normaal is om beschaafd en netjes te zijn en gaandeweg nam ik de voor hen gangbare normen en waarden over. Met vallen en opstaan, voor alle partijen. Ik was niet alleen een puber, ik was er eentje die toen nog alles moest leren wat de meesten op die leeftijd allang hadden geleerd. Dus tel uit je winst….alle beetjes hielpen.
Altijd bleven ze geduldig, toegewijd, vastbesloten om mij alle kansen te bieden zodat ik later fatsoenlijk zou kunnen meedraaien in de maatschappij.

Ik ging uit huis op mijn 19de, klaar om op kamers te gaan en met een nieuwe studie te beginnen. Leren heb ik altijd leuk gevonden en ik wilde ook alle kansen benutten die mij waren aangereikt. Ik zou gaan laten zien dat ik het waard was, noem het bewijsdrang. Mijn toekomstperspectief vergroten was mijn doel, en ik ging daarmee door zolang het mogelijk was. Ik geloof dat ze best trots waren toen ze aanwezig waren bij mijn propedeuse- uitreiking van mijn HBO-opleiding.
Hun inzet was niet voor niets geweest!
Al die jaren werd ik in alle opzichten gesteund en aangemoedigd en als het eens tegen zat, kon mijn moeder mij met haar nuchtere kijk op zaken weer geruststellen.

Degene die ik nu ben, ben ik voor het grootste deel kunnen worden dankzij mijn ouders. Feitelijk gezien zijn ze mijn pleegouders, maar dat voelt allang niet meer zo. Ik draag niet hun naam, omdat ik nog biologische ouders had en de illusie had dat ik daar vast nog een band mee zou gaan krijgen. Dat is niet gebeurd, ondanks alle inspanningen van mijn ouders om het contact te blijven voortzetten.

Een kind verwekken is 1 ding, maar het liefdevol en met toewijding opvoeden is iets compleet anders. Je ouders zijn degenen die er altijd, onvoorwaardelijk, voor je zijn in goede en in slechte tijden. Waar je altijd terecht kunt in moeilijke tijden, die altijd vertrouwen in je blijven houden ook al heb je het (weer eens) verkloot. Die eventuele oplossingen aandragen en er ook in praktisch opzicht voor je zijn. Mijn eigen ouders hebben mij op de wereld gezet, maar er daarna hun handen vanaf getrokken. Het is niet gemakkelijk om de puinhoop van een ander op te ruimen, maar mijn vader en moeder hebben dat meer dan goed gedaan.

Ik ben trots op mijn ouwe moeder (en vader, die er helaas niet meer is) die mij nog altijd bijstaat en nooit veroordeelt. Ik ben trots om deel uit te mogen maken van mijn familie, en ik hoop dat zij ook een beetje trots zijn op mij. Want makkelijk was het niet, ook niet voor mijn zus en broers.
Met zijn allen hebben we het geflikt, en ik heb er geen woorden voor hoe dankbaar ik ben.
Mijn moeder houdt er niet van om in de aandacht te staan, maar dan moet ze maar even slikken:)

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s