Out of order

Standaard

Een tough cookie, zo noem ik mijzelf al heel lang. Zo’n te hard gebakken exemplaar waar je je kiezen op stuk bijt. Maar uiteindelijk, na het nodige bijt- en zuigwerk valt het ding alsnog uit elkaar in je mond.
Een exemplarisch voorbeeld van niet kapot te krijgen, wat er ook gebeurt. Maar als het dan stuk gaat, dan is het euvel niet meer te repareren met een kusje en een pleister.

Een sterke vrouw, dat ben ik wel, vind ik zelf. Niet klagen, maar dragen is mijn adagium.
Vooral dóórgaan, hoor ik Barry Hughes (wie kent hem nog) in mijn achterhoofd bulderen. In mijn geval is het dan geen Barry, maar ben ik het eigenlijk gewoon zelf die mij dingen oplegt omdat ze nou eenmaal gedaan moeten worden. Als alles volgens wens verloopt, is er geen vuiltje aan de lucht. Ik werk, zorg, probeer een leuke partner en vriendin te zijn en eventuele problemen los ik op.

Dan komt er een kink in de kabel, eentje in de categorie niet te vermijden. De struisvogel tactiek kun je maar tot op zekere hoogte toepassen, en dan nog bijt die struisvogel je alsnog op een later moment keihard in je kont. Je ding blijven doen terwijl de spanning hoog oploopt lukt een tijdlang prima, zo denk je dan. Niet nadenken, gewoon doen. Je zet de automatische piloot een standje hoger en fijne afleiding maakt dat je eventuele pijntjes, verdrietjes en ongenoegens onder het tapijt schuift.

Ondertussen kroppen zeer ongewenste emoties zich steeds meer op, en omdat je nou eenmaal die sterke vrouw bent die alles zelf prima kan fixen, heeft niemand dit in de gaten. Erover praten is niet nodig, het gaat nog steeds best goed allemaal. Wat hebben partner, kind en werkgever aan een chagrijnige, geirriteerde en te gespannen MJ? Dus we gaan door, ik ben een doorzetter en deze eigenschap heeft me al vaak overeind gehouden. Opgeven is geen optie.

Eigenwijs als ik ben – maar vooral ingegeven door mijn achtergrond – blijf ik knokken. Totdat mijn lichaam op last van mijn geest vindt dat het genoeg geweest is. Ik krijg een enorme wake-up call in de vorm van angst en paniek. Shit, ben ik dan toch te lang doorgegaan met het negeren van signalen? Yep. Ineens lukt het niet meer om in een trein te zitten, iets wat ik normaliter zonder een centje pijn dagelijks deed. Dan volgen de paniekaanvallen, God knows waarvan. Maar ze komen en verdwijnen doen ze ook niet zomaar.

Ik krijg nu een lesje nederigheid voor mijn kiezen; erkennen dat ik het niet alleen kan, en accepteren dat ik hulp moet vragen. Big step, maar ik heb het gedaan. Alles wat er voorhanden is, heb ik aangepakt. Met een stemmetje in mijn achterhoofd dat ik faal, maar soms heb je geen keuze meer.
Vastbesloten ben ik om snel weer mijn oude zelf te worden, geholpen door de juiste instantie en met steun van mijn innercircle. Mijn werkgever heeft wederom bewezen goud waard te zijn, en uiteraard kwam ik bij de juiste bedrijfsarts terecht. Eentje die mij snapt en direct door had waar het probleem zat.

Wederom heb ik geleerd dat sterk zijn niet zit in het doorgaan totdat je erbij neervalt, maar in het erkennen en accepteren dat je niet altijd sterk kunt en hoeft te zijn. Ik ben niet ziek en zwak, maar tijdelijk wat minder sterk. Tot nader order uit de running, maar niet helemaal weg. Binnenkort doe ik weer mee, op volle kracht!

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s