Utopia; de hel of de hemel?

Standaard

Vanaf maandag 6 januari start er een nieuwe tv-formule van mijnheer J. de Mol. Deze mijnheer heeft ooit gescoord met Big Brother en gaat nu 14 jaar later, wederom proberen te scoren met Utopia.

Ik verbaasde mij er destijds al over, dat er mensen waren die maar al te graag wilden meedoen aan Big Brother. En als ik het heb over graag, dan bedoel ik graag. Tigduizenden aanmeldingen werden er ontvangen, en slechts een kleine groep kwam door de selectie heen. Ook over deze selectiecriteria valt een hoop te zeggen; want hoe bepaal je wie er geschikt is om mee te doen? Wat was hierbij de achterliggende gedachte? Natuurlijk gaat het – zoals altijd met televisieprogramma’s – voornamelijk of zelfs alleen maar om de kijkcijfers. Het zogenoemde kijkcijferkanon, hét programma waarover iedereen op maandagochtend druk praat bij de koffieautomaat op het werk. Hoe meer al dan niet verbolgen reacties, hoe beter. Want dan heb je écht gescoord!

De bovengenoemde selectiecriteria zijn hierbij de leidraad en dus uitermate bepalend voor het succes. Laten we eerlijk wezen; het is niet boeiend om te zien dat Truus-van-de-overkant altijd lief en meegaand is tegenover haar mede faalhazen. Nee, men wil een catfight zien, waarbij het eindigt met bloed aan de handen. De sneue types in Utopia moeten falen. Elkaar onderuit halen, kapot maken. Want niets leuker vermaak dan leedvermaak, toch?

Om dit te bereiken moet er dus een gedegen selectie gemaakt worden, en daartoe wordt men uitgebreid gescreend op persoonlijkheid, in alle facetten. Dit zal dan uiteindelijk leiden tot een boeiende mix van persoonlijkheden, allemaal voorzien van een etiketje. Never a dull moment met een borderliner, of iemand met een klein agressie-regulatie probleempje. Knallen moet het, en hard!

Na afloop van het programma wint er iemand een groot geldbedrag, en moet de rest van de gedupeerden voor de rest van zijn of haar leven in therapie. De mijnheer met het agressie-regulatie probleempje kan er nu helemaal niet meer mee dealen, en de borderliner mag linea recta terug naar de dagbehandeling waar zij net juist was uit gekomen. Daar geeft J. de Mol geen zak om, verder. Niet zijn probleem. En ergens heeft hij gelijk. Want zeg nou zelf; niemand dwingt je om je aan te melden voor een dergelijk kansloos programma. Als je meent dat je er alleen maar beter op kunt worden door mee te doen, dan zal niemand je tegenhouden. Moet je natuurlijk wél eerst door de selectie heen komen…

(het is te hopen dat je doorgaans prima kunt dealen met afwijzingen, anders moet je alsnog in therapie, terwijl je niet eens meegedaan hebt)!

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s