Stevig fundament; de kracht van eigenliefde

Standaard

Hele boeken vol zijn er geschreven over de liefde/Liefde. Over die ene, die je zo graag wil behagen en behouden, het liefst een leven lang. Pagina’s vol zijn gevuld met tips en trics, over wat je moet doen, maar vooral ook moet laten. Deze boeken worden verslonden, als ware het Holy Bibles, en in de hoop dat men daarin hét ultieme geheime recept om de perfecte relatie te kunnen bakken, gevonden gaat worden.

Nu geloof ik graag dat het heerlijk leesvoer is, voor die momenten dat je laptop of pc tijdelijk is gecrasht, of als je die gezinsvakantie in een huisje op Center Parcs moet zien door te komen. Onder het mom van “baadt het niet dan schaadt het niet” is er helemaal niks mis mee en je kunt er allicht iets van opsteken. Hell, het zou zelfs zomaar de reddende papieren engel kunnen zijn, waardoor je toch gelukkig als stel (of liever; als gelukkig stel) weer terugkeert richting thuishaven! Center Parcs is vaak toch een survival of the fittest indien het je schoonfamilie betreft, maar dat terzijde.

Wat mij betreft kun je lezen tot je een ons weegt, en alle do’s en don’t in de praktijk blijven toepassen tot je op een punt komt dat je je afvraagt, of redden nog wel zin heeft……alles valt of staat met de staat van je eigenwaarde.

Jezelf op waarde schatten en dientengevolge heel goed weten wat JIJ te bieden hebt, dát is m.i. nog steeds het geheim van de slagingskans van een relatie. De oneliner “I love you, but I love me more” zou je als een mantra in je achterhoofd moeten houden, voor het geval dat. Makkelijk gezegd, dat grenzen (durven) aangeven bij je partner ervoor zorgt dat de boel duidelijk is, maar wat als je uit angst om afgewezen te worden, je grens niet durft aan te geven? Of nog erger; je eigenlijk zelf niet eens weet wat je grens eigenlijk is?

Het meest treurige en schadelijke voor je eigen ik, is het kwijtraken daarvan. Je ik, je ego moet je koesteren, en er heel goed voor zorgen. Grenzen bewaken, jezelf niet wegcijferen heeft alles te maken met hoeveel je om jezelf geeft. Waarom is de ander belangrijker dan jezelf? Fijn dat de ander er is, maar dan toch vooral om je toch al leuke leven te verrijken. Als een aanvulling, niet als invulling van een leegte. Leeg is leeg, denk je misschien. En misschien kan er nog wat gevuld worden. Wrong! De ander kan onmogelijk iets (aan)vullen wat al geen draagvlak heeft. Je moet dan hoognodig aan de slag met vullen van al die bakjes “wie ben ik”, “waar sta ik voor”, “wat heb ik nodig” die tesamen je eigen, sterke ik gaan vormen. En vanuit dat sterke baksel oftewel fundament, gaat een ander wellicht stukjes van je afsnoepen, maar blijft er nog voldoende over! Je kunt niet bouwen op een ruine…

Wees een fort, vooral voor jezelf!

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s