R.I.P. Tim. Een ode aan een sterke ziel

Standaard

Tim Ribberink is niet meer en hij heeft daar zelf voor gekozen. I know, een zeer discutabele en boude uitspraak.

Wat was de aanleiding voor Tim, om uit het leven te stappen op slechts 20-jarige leeftijd? Hij zag geen reden meer om nog te willen leven, zag er geen gat meer in. Zijn ouders hebben in de Twentsche courant “de Tubantia” een rouwadvertentie geplaatst, met daarin opgenomen een stukje van de afscheidsbrief van Tim. “Lieve pap en mam, ik hoop dat jullie niet boos zijn”. Slik. In your face.

Wat heeft hem ertoe gedreven, om een einde aan zijn veel te jonge leven te maken? En zelfs op het moment dat hij deze bepalende beslissing nam, dacht hij nog aan zijn ouders, van wie hij hoopte dat ze niet boos op hem zouden zijn. Hij dacht niet aan zichzelf…ook nu niet.

Als langdurig en stelselmatig gepeste, durf ik te stellen dat je hele eigenwaarde – voor zover aanwezig – eraan gaat. Door alle kleinerende opmerkingen ga je je op den duur ook klein voelen. De pesters worden in je hoofd steeds groter, gaan een grote rol spelen in je gevoelswereld. Ze nemen een plek in, die ze helemaal niet in horen te nemen. Maar ongemerkt en vooral ongewild, wordt een pester groot. Dat is wat ze graag willen bereiken, ik ben ervan overtuigd. “Jij bent klein en ik ben groot”, dat idee. Als je van jezelf timide en bescheiden bent, heb je dit niet nodig. En is het wel erg makkelijk om klein gemaakt te worden, want als gepeste zoek je niet de weerstand. Je schikt je in de rol die een ander/anderen je toebedeeld hebben.

Het is pure, ziekelijke projectie. Zo zit het gewoon. Tim was, zoals we konden lezen, een slimme en gevoelige jongen. Tim’s ouders zijn terecht trots op hun jongen, niet in de laatste plaats omdat Tim kennelijk de pesterijen al die tijd zelf heeft gedragen, omdat hij ze waarschijnlijk niet wilde opzadelen met iets waarvan hij vond dat het de moeite niet was, om het erover te hebben. Daarmee zou hij zijn plaaggeesten too much credits geven. Dit maakt Tim groot, al was het maar omdat hij zichzelf niet heeft verloochend. Hij bleef bij zichzelf, maar kon het uiteindelijk toch niet meer dragen. Blijven leven was geen optie, de keuze om dood te willen was een gedwongen.

Ik hoop dat deze gebeurtenis bij velen de ogen (wederom) heeft geopend, maar ik vrees nog steeds voor veel kortzichtigheid, intolerantie, onbegrip en het onvermogen om eens aan zelfreflectie te doen. Ik sta op voor de ouders van Tim, die hun zoon niet hebben kunnen redden en nu met veel verdriet te kampen hebben.

Niet Tim was zwak, maar zijn pesters. Tim heeft bewezen sterk te zijn, tot aan het einde.

Ik wens de ouders en alle nabestaanden van Tim heel veel sterkte met dit verlies.

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s