De Reünie

Standaard

Nog even, en het is zover. Dan kom ik oog in oog te staan met een aantal van mijn vroegere plaaggeesten en word ik voor mijn gevoel als een lam naar de slachtbank geleid.

Pesten, scapegoating.
Over dit heikele en tot mijn spijt nog altijd zeer actuele onderwerp wordt veel geschreven, door zowel degenen die schrijven vanuit een theoretisch kader, als door de lijdende voorwerpen (van weleer).
Jammer genoeg behoor ik tot die laatste categorie, en zoals bekend kan schrijven een therapeutische werking hebben. Ik tik dan ook behoorlijk van me af, en op dit moment ram ik op de toetsen alsof mijn leven ervan af hangt.

Dat doet me denken aan die basisschoolperiode, waarin ik vele keren na schooltijd moest rennen, om zo te ontkomen aan mijn belagers. Deze “stoere” jongetjes (toentertijd leken ze wonderbaarlijk genoeg veel groter) vonden het leuk en blijkbaar nodig, om mij onderuit te schoppen wanneer ze de kans zagen. Wat ik gedaan had om dit te verdienen, is mij nog steeds een raadsel.

Ik vraag mij af, of ik daar tijdens de aankomende Reünie achter wil gaan komen door ze gewoon eens op de “man” af te confronteren met hun eigen stupide gedrag. Ook vraag ik mij af, of het mij gaat helpen om dit te doen. Zo’n avond is immers bedoeld als een gezellig samenzijn, waarbij het de bedoeling is dat je in korte tijd de ene na de andere vraag afvuurt aan je gesprekspartner en veinst alsof het je een ruk interesseert wat hij of zij eigenlijk doet tegenwoordig. Ik hoop, dat ik in die mannen en vrouwen de jongens en meisjes herken die ze waren in de tijd dat ze nog jong en onschuldig waren. En ik hoop vooral, dat ze in mij niet die rare en in tweedehands gestoken kleding snuiter herkennen die ik was in 1984 (kan ook 1985 geweest zijn, ik heb die jaren gewoon geblockt uit mijn systeem).

Ach, het waren kinderen. Ze wisten niet beter, deden ook maar gewoon mee aan het oldskool kuddegedrag, omdat ze bang waren dat ze anders zelf buiten de groep zouden vallen. Toch?

Natuurlijk is het ook nog een optie, dat het gewoon gezellig wordt en dan babbel ik vrolijk mee over hoe leuk het was op het schoolplein, in de schoolklas en tijdens de partijtjes van klasgenootjes. Want ik ben een meester in toneelspelen, al zeg ik het zelf. Ik denk weleens dat ik mijn roeping ben misgelopen. Of eigenlijk…spelen we niet allemaal zo nu en dan een rol? Maar dat is een onderwerp voor mijn volgende blog. Eerst de Reünie maar eens goed doorkomen, daarna volgt vast deel 2.

»

    • Hoi Hans,

      Leuk dat je gereageerd hebt! De herinneringen zijn zeker verleden tijd…heb een vervolg geschreven, dat heet deel 2. Het is mij meer dan meegevallen.
      Dank voor het delen van je link!

      Like

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s