Krabben als het jeukt

Standaard

Op jonge leeftijd luisterde ik mee met de muziek die mijn oudere broer draaide. Hij was 10 jaar ouder dan ik en in die tijd waren bands als “Genesis” en “Deep Purple” helemaal hot. Zijn muzieksmaak varieerde van metal tot tja..tot welk muziekgenre hoort “Mike Oldfield” eigenlijk? Broer nam alle details in zich op, elke muziekinstrument maar met name de tekst was wat hem zo boeide. Het gevoel wat er in een nummer werd overgebracht telde misschien nog wel zwaarder.

Samen hebben we vele soorten muziek beluisterd, waarbij hij dan als een soort van dirigent (inclusief bijbehorende arm- en vingerbewegingen) aan mij liet zien wat er komen ging. Hij leerde zichzelf gitaar spelen, en ik zat altijd gebiologeerd naar hem te kijken wanneer hij weer eens mee tokkelde met de muziek. Eindeloos zat hij te oefenen, net zolang totdat hij een nummer kon meespelen.
Door hem heb ik geleerd om een muziekstuk te ontleden, en om uit te zoeken waarover dat betreffende nummer ging. Het heeft ook mijn huidige brede muzieksmaak beïnvloed.

Als puber wilde ik graag zingen, dus ging ik bij het plaatselijke kerkkoor. Geen amateuristisch koortje, want we namen ook deel aan concoursen voor Europese koren en de dirigent heeft ons echt gedrild. Je kon er ook niet zomaar bij gaan, bij dat koor. Dan moest je toch echt wel wat kunnen. In die tijd heb ik ook privé zangles genomen, omdat zingen een passie van me was, en is.
Ik heb daar nooit iets mee gedaan, behalve dan meedoen aan playbackshows en eindeloos thuis meezingen met allerlei soorten nummers. Elk jaar wanneer er weer een oproep werd gedaan om je aan te melden voor “Idols” of aanverwant, overwoog ik om de stoute schoenen aan te trekken. Onzekerheid hield mij tegen, bovendien sta ik niet graag in de belangstelling als het gaat om bewegend beeld. Degenen die de finale haalden, waren stukken beter en ik zou daar nooit aan kunnen tippen.

En zo vliegt de tijd voorbij, en blijft het gevoel dat ik het misschien eens moet proberen. Ik heb niks te verliezen, behalve dan mijn eergevoel. Afgaan voor zo’n groot publiek is niet mijn hobby, zal ik maar zeggen. Maar toch…het blijft kriebelen. En dat gaat pas weg als ik de jeuk te lijf ga en het hinderlijke gevoel wegneem. Nu nog de stap zetten, de sprong in het diepe wagen. Wat houdt me eigenlijk tegen?

»

  1. Geniet van je stem en het zingen! Je hoeft niet altijd de beste te zijn om jezelf en ook veel anderen te laten genieten. Er zijn hier in het verzorgingstehuis bij mij in de buurt vaak mensen die vrijwillig optreden en zingen; en als je ziet hoe de mensen, de bewoners en daardoor de artiesten, daar van genieten! En ik ben er van overtuigd dat jij beter zal kunnen zingen als velen van hen! Je geeft zelf aan dat de finalisten beter kunnen zingen dan jijzelf. Als dat zo is, so what? Wil je voor jezelf weten waar je staat en professioneel beoordeeld worden, doe het dan. Als je krabbelt, houdt de jeuk niet op. Zo niet, maak jezelf en/of anderen blij met je stem. Je valkuil is in dit geval dat je het koppelt aan je eergevoel. Je bent daardoor niets meer of minder als mens. Gr. Piet.

    Like

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s