Tough cookie

Standaard

Ik heb zowel in de categorie “klein”, als in “groot” leed heel wat voor mijn kiezen gehad en je hoort mij niet snel piepen. Vele malen heb ik al liggend in de gevreesde tandartsstoel de mantra “jij kunt dit, morgen lach je erom” in mezelf gepreveld en door de jaren heen heb ik heel wat kwalen overwonnen. Ik ging door tot het gaatje, ziek of niet. In belabberde, koortsachtige toestand werkte ik mijn zaken af, ook als mij vriendelijk werd voorgehouden of ik niet beter in mijn bed kon gaan liggen. Geen haar op mijn zieke hoofd die dat ook maar ter overweging wilde nemen. Het ging best, ik had mijn vriendjes paracetamol en Ibuprofen immers aan mijn zijde.

Ook waar het geestelijk leed betreft, ben ik niet zo snel van mijn stuk te krijgen. Gepokt en gemazeld door het leven, dat ben ik. Maar – om maar eens een eeuwenoud cliché uit de kast te trekken – elk voordeel heeft zijn nadeel. En daar ben ik mij maar al te goed van bewust.

Zo hard als ik vaak voor mezelf ben, schroom ik niet om te verwachten dat een ander in bezit is van dezelfde hardheid. Met regelmaat van de klok moet ik constateren dat ik andere mensen best vaak kleinzerig vind, of nog erger, aanstellerig. Misschien mis ik een stuk empathie, kan ik mij gewoon niet zo goed inleven in mensen die bij een kleine verkoudheid al zeggen dat ze echt niet kunnen gaan werken. Op zich is dit nog niet het gedeelte waarvoor ik mij schaam, want met mij zijn er vele anderen die dat niet kunnen snappen. Maar ik krab mezelf pas echt achter de oren als ik zie dat collega’s intens meeleven als iemand mededeelt dat zijn of haar oma is overleden; je voelt dat ze enorm betrokken zijn, écht oprecht, alsof het hun eigen naaste betreft. En ik….voel dat gewoon niet. Ik weet precies welke woorden ik moet zeggen in dat soort situaties, ik weet hoe het hoort. Maar ik voel dus niet welke pijn zij moeten voelen. Niet écht.

Ik leef absoluut mee, ik zeg troostende woorden. Ik laat de bijbehorende verdrietige en meelevende gelaatsuitdrukking zien. Maar het raakt me niet. Het baart me wel zorgen hoor. Het is niet zo dat ik dat als normaal beschouw. Als dit soort dingen voorkomt, ga ik me altijd zitten afvragen of ik geen gevoel heb. Of dat ik zo enorm afwijk van vele andere mensen. Ook als mijn huispuber een pijntje heeft (en die heeft hij nogal vaak), dan kan ik er soms erg weinig begrijp voor opbrengen. Ik zeg nog net niet; “stel je niet aan”. Ik besteed er de gepaste aandacht aan, zeg hoe vervelend het inderdaad is en daarmee is de kous dan af.

En dan denk ik; ben ik zo’n harde? Ben ik te hard of zijn anderen te soft? Gaan anderen normaal met hun gevoelens om, en ik niet? Ik heb vast zo’n pantser om me heen, een soort van teflonlaag die geen ongewenste zaken doorlaat. Inmiddels denk ik te weten dat de teflon een naam heeft; afweer- of overlevingsmechanisme. Zo’n handig hulpmiddeltje wat je ontwikkelt als er serieus gevaar dreigt. Jammer genoeg dreigt er geen (acuut) gevaar meer en is dat mechanisme compleet overbodig geraakt. Maar ik kom er maar niet vanaf. Net als onkruid, wat nooit vergaat. Dat ben ik. Een tough cookie.

»

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s