Bittersweet

Standaard

Soms kan een ander mens –vaak degene die je heel erg lief is – je enorme pijn doen. Je kwetsen tot op het bot. Ik schreef daar al over in mijn blog “was sich liebt, das neckt sich”. Je eerste gedachte is dan om deze persoon minimaal evenveel pijn te bezorgen, zo hard mogelijk te raken op een kwetsbare plek. Velen van ons dromen daarover; terwijl je in je bed ligt bedenk je 101 scenario’s’, het ene nog gruwelijker dan het andere. Je ruikt bloed, dat in enorme hoeveelheden vergoten moet gaan worden. De pijn zal onbeschrijflijk zijn, je tegenstander zal zich de rest van zijn of haar leven afvragen waarom jij ooit in zijn of haar leven bent gekomen. Daarbij wensend dat het nooit was gebeurd. Tik tak, if I could turn back time…

Terwijl velen van ons hun zorgvuldig uitgedachte bloederige wraakscenario nooit zullen uitvoeren, gaat een ander over tot actie. Dit soort acties leiden doorgaans tot veel meer ellende, en dat is dan ook de reden waarom je het beter bij dromen kunt laten. “Een koekje van eigen deeg”, “oog om oog, tand om tand” leidt per definitie tot rampen die hun weerga niet kennen. Het resultaat daarvan kunnen we dagelijks lezen in de krant, of het wordt tot hoofditem gebombardeerd in het journaal.

Wraak kent vele vormen, van klein tot groot, en het openbaart zich in gedaantes voor wie we bang moeten zijn. De gedaantes tonen zich op het moment dat je het niet verwacht, als een zeer onaangename verrassing. Vaak is de aanleiding vanuit een herkomst die niemand zich nog kan herinneren, of is de aanleiding nooit geclassificeerd als zijnde “de moeite waard om er lang bij stil te staan”. Voor de wraaklustige is dat het echter wel, en dat is juist het gevaarlijke.

Voor mij persoonlijk is wraak nemen zonde van je energie. Wat iemand mij ook ooit heeft aangedaan, het is de kunst om daarmee te dealen op dat moment. Vergeet niet dat een verhaal altijd twee kanten heeft, waarbij ieder overtuigt is van zijn eigen gelijk. De pijn die een ander je heeft toegebracht, komt voort vanuit een eigen pijn. Hiermee wil ik niet zeggen dat het dus gerechtvaardigd is om de ander in die pijn mee te nemen, maar het is te makkelijk om de schuld altijd bij de ander te leggen. Wees eerlijk over je eigen aandeel, en bedenk of er wellicht een kern van waarheid in zit. En bedenk daarna of het je de ellende, de moeite, de energie waard is om pijn met pijn te vergelden. De uitkomst zal in vele gevallen negatief zijn. Pak jezelf bij je lurven en ga door met je leven. Want uiteindelijk is dat de beste wraak!

»

  1. Mooi geschreven en met veel “innerlijke ervaringen en overpeinzingen”. M.i. is het blog van “was sich liebt, das neckt sich”, meer van toepassing op je grootste liefde(s). Vaak ga je, als de ander je dan pijn doet, reageren (onbewust) met woorden en daden (en ik hoop voor mannen met daden niet met slaan, of nog erger: moord, alhoewel het uit dezelfde emotie ontspringt!); woorden en daden waar je achteraf spijt van zult hebben. Op dat moment kan je voor jezelf dan niet de juiste afstand creëeren. Bittersweet is m.i. meer voor personen bedoeld die je zeer “aan het hart liggen”; personen waar je zeer veel van houdt, om geeft, die jou ook kunnen raken, maar in iets mindere mate. Dan gaan de gedachten (fantasiëen) een wat “vrijere loop” nemen, en produceer je scenario’s die niet overeenstemmen met jouw eigenlijke “ik”. Maar je moet voor je gemoedstoestand dan een uitlaatklep vinden. Pak jezelf bij de lurven, zoals je zo mooi schrijft, maar doe dat voorál voor jezelf en niet omdat het de beste wraak is (ik weet dat je dat ook zo bedoeld, Marie). Als je bij jezelf die innerlijke kracht kunt vinden ben je niet meer geïnteresseerd in wraak.
    Bij personen die een ander toch wat aandoen, vraag ik me af wat hun “eigenlijke ik” is.

    Like

    • Dank je wel Piet, voor je mooie overpeinzing. Hele scherpe analyse wat mij betreft! En ja…pak jezelf bij de lurven voor jezelf..terug naar de kern. Weten waar je voor staat en er als het ware boven staan. Je laatste zin; hele goeie vraag!

      Like

  2. Ik weet niet meer of het een boek was, een film, een docu of iets anders. Ging in ieder geval over een vader die zijn dochter iets had aangedaan. Ze zei: “Me becoming happy is the best punishment I can think of”. Zoiets. Ik weet nog dat ik daar eventjes over nadacht, en nu dit lees..
    Klopt als een drachtig koetje.

    Like

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s