Het Doel

Standaard

Jaren geleden werd mij tijdens een sollicitatiegesprek gevraagd of ik een doel had in mijn leven en zo ja, welke. Waarop ik antwoordde dat ik geen doel heb. Ik antwoordde zonder na te denken, en naar volle waarheid. De selecteur vond dit een zeer interessant antwoord, en was nieuwsgierig naar de achterliggende grond. Hij vertelde dat iedereen steevast hetzelfde antwoord op deze (kennelijk standaard) vraag gaf; natuurlijk hadden zij een doel en hierop volgde dan een heel mooi verhaal over ambitie. Of dit een sociaal wenselijk antwoord was met als doel om die baan te bemachtigen, daar kunnen we alleen naar raden.

Ik heb dus geen doel. Niet dat ik weet. Ik geloof ook niet dat ik met een bepaald doel ben geboren, zoals je mensen soms hoort zeggen. Mijn ouders hadden hun 3 minutes of fame omdat ze elkaar erg lief vonden, en dat resulteerde uiteindelijk in ondergetekende. Vanaf dat moment had ik geen keuze meer en ging ik als kersverse wereldburger mee in de waan van alledag. Toen ik oud genoeg was om verantwoordelijk gehouden te kunnen worden voor de consequenties van mijn eigen daden, kwam ook het besef dat het vanaf dat moment menens was. Als ik shit veroorzaakte, mocht ik die zelf opruimen. Als ik mijn zaakjes niet op orde had, moest ik er zelf voor zorgen dat het op orde kwam. En dat heeft werkelijk niks te maken met doelen stellen, maar alles met het Leven (leren) leven.

Het Leven kent zijn goede en zijn slechte periodes, dat geldt voor eenieder van ons. Om de boel enigszins in goede banen te leiden en overzichtelijk te houden, bedenken we (kleine) doelen waarnaar we toe werken. Zonder een behoorlijk diploma verkleinen we onze kansen op de arbeidsmarkt aanzienlijk en dus moet er gestudeerd worden. Check. Als het diploma in de pocket zit, gaan we vervelende sollicitatiegesprekken voeren om daarmee de baan binnen te kunnen halen, welke het entreeticket moet worden op die leuke stek in (naar wens invullen). Check. Dit rijtje kan eindeloos worden aangevuld met allerlei voorbeelden, maar de strekking lijkt me duidelijk.

Veelal verloopt het hoppen van doel naar doel niet zonder slag of stoot. Dat kost inzet, tijd, geld, energie en doorzettingsvermogen. En het levert soms frustratie op, zeker als het doel niet wordt behaald. We zijn daar ons hele leven mee bezig, bewust of onbewust. We willen allemaal wel iets, niemand wil helemaal niks. Correct me if I’m wrong. De gelukkigen onder ons bewandelen dit pad met als resultaat dat ze iets Groots kunnen betekenen voor anderen, of ze worden een beroemd acteur of beroemde actrice.

Enfin, de moraal van het verhaal is dat ik van mening ben, dat dat allemaal op toeval berust. Het is niet gepland, het liep nou eenmaal zo. Je hebt geluk nodig, op de juiste plek op het juiste moment zijn. Iemand achter je hebben staan die iets bijzonders in je ziet, en die je een kans gunt. Velen van ons hebben dat geluk niet. Die leven het Leven, dag na dag, in de hoop dat het morgen niet erger is dan vandaag, of dat het op zijn minst blijft zoals het is. Net als ik.

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s