Rechten en plichten

Standaard

In het huidige economische klimaat is het onderwerp “geld” volcontinu gesprek van de dag. We hebben het met elkaar over ons te besteden budget en waaraan we onze zuurverdiende knaken uitgeven, of waaraan juist niet. Tijdens deze gesprekken wordt duidelijk dat eenieder zo zijn eigen opvatting heeft over wat noodzakelijk is om te hebben/ aan te schaffen. De meningen daarover zijn verdeeld.

Toen onze ouders nog jong waren, begonnen ze al tijdens hun verkeringstijd te sparen voor de uitzet. Tegenwoordig is dat een verstoft, ouderwets begrip en ik vraag mij af of de jongeren van deze tijd überhaupt weten wat het is. Onze ouders kochten (indien mogelijk) een leuk huisje, grotendeels betaald met gespaard geld. Dit huis werd dan ingericht met kwalitatief goede spullen, het werd contant afgerekend en in de komende 30 jaar zou alleen datgene wat uit elkaar viel van ellende, worden vervangen. Ook contant afgerekend. Omdat onze ouders elk jaar tijdens de zomervakantie weg wilden, werd er gedurende het jaar hard gespaard. De inkomsten en uitgaven werden zorgvuldig bij gehouden in een schriftje; elke cent die werd uitgegeven kon worden verantwoord. Onze ouders hadden niet veel nodig, ze waren gewend om de tering naar de nering te zetten. Een overblijfsel uit hun jonge jaren, in een tijd dat het een voorrecht was als je kon gaan studeren (alleen de jongens, de meisjes moesten aan het werk). Hun ouders lagen krom om een studie te bekostigen, maar velen is het gelukt.

Hoe anders is dat heden ten dage. Veel mensen lijken te vinden dat zij recht hebben op “luxe”. Tussen aanhalingstekens, inderdaad. Want, beste lezer, voor u is het misschien luxe om 1x per week vlees te (kunnen) kopen, terwijl uw collega een baaldag heeft omdat haar partner het niet nodig vond om een nieuwe bank uit te zoeken.  We vinden allemaal dat we recht hebben op bepaalde zaken, die het leven veraangenamen. Zo vindt de buurvrouw misschien dat haar leven niet compleet is als zij niet 2x per jaar naar een subtropisch oord op vakantie kan. All- inclusive. En u gunt haar dat van harte. Maar ook de buurvrouw heeft naast rechten, plichten. Zo zal ook zij haar huur of hypotheek elke maand moeten ophoesten. Haar premie ziektekosten, gas/water/licht, etcetera. Natuurlijk heeft u daar niet direct last van, als zij deze lasten niet betaalt.

Maar wat als de buurvrouw een fikse achterstand op haar te betalen rekeningen heeft, omdat zij coûte que coûte 3 weken naar Puerto Vallarta wil voor de tweede keer? Terwijl ze vorige week nog een breedbeeld televisie heeft gekocht omdat ze – zo vertelde zij – niet wilde achterblijven bij vrienden? Ze zouden maar denken dat zij en haar man Sjaak zoiets niet kunnen betalen..ze zou zich maar rot schamen. En dus moest die televisie er komen. Maar Sjaak verdient een modaal inkomen, en de buurvrouw werkt niet. Nooit gedaan ook. De buurvrouw zit altijd thuis, te wachten totdat Sjaak thuiskomt van zijn werk. Die vakantie is daarom broodnodig,  zo vindt zij. Heeft ze ook eens een verzetje.

Bij thuiskomt na de welverdiende vakantie, wacht er een onaangename verrassing. Alweer een brief van een deurwaarder. De buurvrouw heeft te lang rekeningen laten liggen, gewoon niet open gemaakt, en de eerdere brieven van de deurwaarder genegeerd. Er is geen ontkomen meer aan, er moet iets gebeuren. De buurvrouw en haar Sjaak zullen in de WSNP moeten. Een direct gevolg van hun te luxe levensstijl; drie jaar lang op een houtje bijten. Natuurlijk kunnen zij niet die E 100.000 aflossen. En dus wordt de rest kwijt gescholden. De plicht roept, maar de vraag is of er wel recht is op hulp.  Hulp die veel geld kost, en waarvan u zich kunt afvragen of het daadwerkelijk op lange termijn leerzaam is geweest. Ik vraag het me af.

»

  1. Je hebt het heel goed geschreven. Natuurlijk zullen er in het land mensen zijn die nog graag boven hun stand leven.
    Toch is het heel mooi dat er schuldhulpverlening is, en behalve het minnelijke traject daarin ook de wsnp bestaat.
    Dat het steeds meer en hard nodig is voor vele landgenoten is al zeer triest.
    En je laatste paar zinnen vind ik ook wel jammer geschreven.
    Er zijn ook omstandigheden bij mensen die het soms nodig maken dat ze deze hulp nodig hebben en het kan wel degelijk een zeer groot leerproces zijn.
    Uit eigen ervaring weet ik dat namelijk zeer goed!
    In de tijd dat ik bij me 2e ex was heb ik met hem veel schulden gekregen, zelf zwaar depressief, ellendige tijd met hem, er drong weinig meer tot mij door door veel huiselijk geweld en hij gaf bleek later wel liever 1 euro honderd keer uit.
    Toen het uiteindelijk al snel scheiding werd bleken er zeer veel schulden te zijn.
    Ik heb gelijk hulp gezocht, minnelijke traject lukte niet,omdat 2 schuldeisers weigerden.
    Dus de wsnp werd aangevraagd en ik werd toegelaten.
    Dat is inderdaad 3 jaar. Maar de dag dat de rechter zei dat ik was toegelaten voelde voor mij al als een feestdag.
    Ja ik wist 100 procent zeker dat ik me 3 jaar aan alle regels en plichten zou gaan houden, dat ik die schone lei zou gaan verdienen.
    En ja ik ging werken,ondanks zware depressiviteit, meer dan eigenlijk kon de 1e tijd zelfs.
    Maar ik wilde overeind komen, dat kwam ik en zelfs op zeker moment 36 uren gewerkt per week, 2 zware banen,maar had het voor de wsnp graag heel graag over.
    Oktober 2011 ,de 4e kreeg ik dan de schone lei en dat was een nieuwe feestdag voor mij!
    Ik ben er vanaf, ja heb ook veel geleerd, dat zeker.
    Maar vroeger was ik al iemand die op de kleintjes lette, er zijn omstandigheden geweest,die dit teweeg brachtten.
    Bij de scheidingsuitspraak liet me 2e ex nog weten ook hulp te zoeken ervoor…ik wist gaat ie niet doen en later bleek ook wel dat hij nooit schuldhulp gezocht heeft met zn nieuwe liefde.
    Maar dat doet me niets meer, hij leeft trouwens al niet meer….en ik ben overal vanaf.
    Nog steeds ben ik wel aan het budgetteren, let op de kleintjes nog steeds.
    Ik kan het leven aan, heb weer grote stormen overwonnen.
    Het is gewoon een grote uitkomst dat er schuldhulpverlening bestaat.
    Bij mensen kunnen altijd omstandigheden gebeuren die het teweeg brengen dat het niet meer lukt, en dat het nodig is.
    En dat mensen er dan 3 jaar lang voor knokken,heeft men zeer terecht ook recht op de schone lei verklaring.
    Als geen ander weet ik dus wat het in houdt. Heb hetzelf meegemaakt.
    Maar kan ook zeggen dat de tijd voor de toelating nog het moeilijkste was.
    Die tijd had ik vaak maar 20 a 30 euro per week te besteden voor mij en me zoon. Want ja ging liever nog regelingen aan met schuldiesers…voor regeling ter voorkoming van meer ellende…
    Toen ik me gemeld had voor schuldhulp ging men wel bezig met incassostop en werd het al wat beter. Minnelijk traject lukte dus niet dus uiteindelijk wsnp.
    En na 3 jaar kreeg ik groot compliment van mijn bewindvoerder dat ik me altijd zo voorbeeldig goed gedragen had.
    Ook tijdens dat traject het wel gekregen die complimenten en dat doet ook heel goed bij je.

    Like

  2. Beste Tjerkje, jouw verhaal is een ander verhaal dan waar ik op doelde. In dit geval heb niet jijzelf, maar je ex de schulden gemaakt. Jij bent daarin in buiten je wil, meegetrokken. Dat jij ervoor hebt moeten boeten, is erg genoeg. Ik schrijf duidelijk over degenen die menen recht te hebben op allerlei luxe, die ze niet kunnen betalen. Ben blij voor je dat je eruit gekomen bent, en dat je nu schuldvrij bent. En nog belangrijker; vrij van je ex!

    Like

    • Ja MarieJuli daar ben ik zelf ook heel blij en gelukkig om natuurlijk. En natuurlijk zijn er helaas ook mensen in het land die minder te besteden hebben maar graag meer willen uitgeven. Boven hun stand willen blijven leven terwijl dat niet kan. Das heel erg jammer en triest,en die mensen hebben er dan uiteindelijk wel schuld mee aan dat ze echt schulden krijgen en zo een traject in moeten en dan kan het natuurlijk weleens heel erg hard tegen gaan vallen voor ze.

      Like

  3. Duidelijke mening mariejuli, Tjerkje; complimenten!

    Nuances.

    Ik vind het wel goed dat er ook voor mensen die boven hun stand hebben geleefd er een WSNP is. Niet zozeer als recht maar een morele plicht van de overheid. De overheid is er mede debet aan dat mensen boven hun stand zijn gaan leven.
    Mezelf als voorbeeld en ik ben wss representatief voor velen.
    Begin jaren 90 kon ik mijn huis van de woningbouw kopen. 90.000 gulden, heb er een week van wakker gelegen🙂, ik verkocht het voor het dubbele, mijn nieuwe woning voor 220.000 gulden kreeg ik uiteraard gefinancierd, deze verkocht ik uiteindelijk voor 235.000 Euro. Alles kon in die jaren, consumptief krediet (postorderbedrijven), extra hypotheek voor verbouwingen, doorlopende kredieten, creditcards etc. De overheid en de financiele wereld stimuleerde dat gedrag. Consumenten werden willens en wetens gek gemaakt. Er werd een consumptiemaatschappij gecreeerd omdat dat economisch goed uitkwam voor BV Nederland.
    Gelukkig ben ik op tijd in gaan zien dat boven je stand leven niet de juiste weg is. Maar heb om me heen familie, vrienden en kennissen zwaar in de problemen zien komen en waarvan er ook een aantal in de WSNP terecht zijn gekomen.
    Wat ik bedoel te zeggen, het kan mij, jou en iedereen overkomen, zeker met de gouden jaren voor de crisis. Nu met een belerend vingertje naar individuen wijzen, vind ik niet helemaal fair.
    Uiteraard is er iets van een eigen verantwoording maar de grote veroorzaker moet ook zijn morele plicht in deze oppakken.

    Like

    • Beste Noel,

      Bedankt voor je reactie. Ik snap wat je bedoelt; het wordt ons consumenten erg makkelijk gemaakt om geld te lenen, of om op krediet te kopen. Daar gaat het m.i. al mis; de overheid heeft inderdaad de morele plicht om dat soort reclames niet toe te laten. Er is nou eenmaal een groep mensen die daar erg ontvankelijk voor is. Die moet je dan ook tegen zichzelf beschermen. Enerzijds denk ik; eigen verantwoordelijk. Net zoals het kopen van een woning op meer dan 4x een jaarsalaris. Het wordt/werd ons allemaal erg mooi voorgehouden, helemaal waar. Toch ben ik van mening dat je zelf goed moet blijven nadenken. If it quacks like a duck, it must be a duck..als iets te mooi is om waar te zijn, dan is het dat ook.
      Natuurlijk kan het ons allemaal overkomen dat we onze baan kwijtraken, dientengevolge de lasten niet meer kunnen betalen. En in de bijstand komen, omdat na einde WW er geen baan in zicht is. Dat is wat ik ook altijd zeg; het kan iedereen overkomen. Toch is het daarom verstandig om niks te kopen wat niet echt nodig is. En indien mogelijk; zorg voor een buffer.

      Like

  4. In mijn werk weet ik, dat het door jou geschetste beeld, maar in een enkel geval zo gaat. De schrijnende gevallen, zitten 8 weken op antwoord van een instantie te wachten alvorens zijn huurtoeslag krijgen. Of erger. 80% van de armoede in Nederland komt door fouten van instanties.

    Het is heel goed hier kritisch mee om te gaan, maar gelukkig ben ik, als professional op dit vlak er om hulp te verlenen, daar waar Nederland met het vingertje wijst.

    Zonnige groet, Sonja

    Like

  5. Helemaal eens. Wel per individueel geval bekijken. En moet de reclame code commissie ook niet eens kijken naar de “perverse prikkels” die gegeven worden?

    Like

  6. Goed stuk, mijn complimenten. En de reclame de schuld geven? Dat vind ik persoonlijk wel erg ver gaan. Ik denk dat het voor een deel in het karakter zit, maar ook zal opvoeding bepalend kunnen zijn in hoe je als volwassene met geld om gaat. In mijn beleving is het soort destructief gedrag, misschien ook voor een deel compensatie en troost? Mensen willen er vaak bij horen, wat het ook kost, letterlijk en figuurlijk. Ik kan me voorstellen dat onverantwoord omgaan met geld een deel van een veel groter probleem is. Ik heb er eerlijk gezegd wel moeite mee dat een deel van een schuld soms wat kwijtgescholden. Ik snap dat ze er anders misschien niet meer uit komen, maar als het geld op is gegaan aan luxe zaken, dingen die niet nodig waren, vind ik het heel bijzonder dat de maatschappij hier uiteindelijk voor op moet draaien. Snap dat er veel schrijdende verhalen zijn, maar soms is het ook pure hebzucht.

    Like

    • Dank je Wendy, voor het lezen en de reactie. Het gaat inderdaad ver om de reclame de schuld te geven, het is allemaal veel genuanceerder dan dat ik schreef. Helaas heb ik maar beperkte ruimte:). Sluit me verder helemaal bij jou aan!

      Like

      • Ik vind het in elk geval een mooie discussie die je hebt aangezwengeld! Het is zo makkelijk om geld uit te geven dat je nog niet hebt en het ene gat met het andere te vullen. Het zou zo mooi zijn, als meer aandacht aan het onderwerp geld wordt besteed in het onderwijs. En het zou nog mooier zijn als op de één of andere manier ouders vaker stil staan bij het feit dat het niets met liefde te maken heeft om je kind alles te geven wat het wil hebben. Als ze alles gewend zijn te krijgen en op eigen benen moeten staan, lijkt me dat heel erg lastig.

        Dit is dus gewoon de keerzijde van de welvaart. We willen meer en meer. Dit zie je ook aan het aantal mensen met fors overgewicht. Is dit niet hetzelfde als jouw verhaal maar dan met een ander onderwerp? (Eten).

        Nou ja… je ziet wat je verhaal ‘doet’.😉

        Like

      • Inderdaad waar; we leven in een consumptiemaatschappij en velen menen recht te hebben op bepaalde dingen, zonder daarvoor het geld te hebben. Gevolg; men gaat lenen voor luxe artikelen. Helemaal waar wat jij zegt; ouders moeten voorleven en dus hun kinderen leren dat je eerst moet sparen als je iets graag wil hebben. Als je eenmaal begint met het ene gat met het andere te vullen, is het einde snel zoek. De link met “eten” zie ik ook; ik denk dat het allemaal draait om behoeftebevrediging, nu! We kunnen niet wachten, het is immers ook allemaal voorhanden. Ik zeg altijd; als je het niet in huis haalt, kun je het ook niet pakken. En die beheersing begint dus al in de supermarkt..

        Like

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s