Fuck you too!

Standaard

Ken je dat? Dat je op een gegeven moment schijt hebt aan alles en iedereen? Dat zelfs de tips, adviezen, lieve woorden van je dierbaren je niks meer interesseren? Tricky, want dat betekent dat je het punt van de onverschilligheid hebt bereikt. Totale apathie. Alle glans is ervan af. Een vogel fluit vrolijk een deuntje en het enige wat je kunt denken “kutvogel, hou je kop”. Want ik wil slapen, laat me met rust en val me niet lastig met je gekwezel. En als je je dan met pijn en moeite van de bank hebt gehesen om wat eetbaars te scoren, dan wil je zo onzichtbaar mogelijk zijn op je weg naar de supermarkt. Dus als je dan een bekende tegenkomt die vriendelijk informeert hoe het met je gaat, wil je net doen alsof je opeens -11 hebt. Sorry hoor, ik zag je niet. No offence.
Zo’n periode van apathie, die gepaard gaat met afzondering en verslonzing moet niet te lang duren. Voor je het weet zak je weg in een diep, donker gat en zou je het niet erg vinden als je ontvoerd werd door vreemde wezentjes die enge experimenten met je willen doen. Het zou je zelfs niet eens wat doen wanneer blijkt dat je partner het al maanden doet met je beste vriend(in). Je hebt immers toch niks (meer) te bieden. Yep, dit is echt code rood. Zwaailichten die onophoudelijk in werking treden om aan te geven dat er echt iets moet gebeuren.
Nee, bovenstaande is niet mijn eigen state of being op dit moment. Maar ik weet waarover ik het heb. Wat ik weet, is dat bovenstaande scenario een gevolg is van het dragen van een te zware last. Je kunt het simpelweg niet meer overzien en over lichtpuntjes hoeven we het niet eens te hebben op dit punt. Die zijn er niet. Of eigenlijk; je denkt dat ze er niet zijn. Op zo’n moment zou je een trip down memory lane moeten maken. Ga eens terug naar de tijd toen je nog het gevoel had echt te leven, ervan te genieten. Wetende, dat het leven echt mooi kan zijn. Dat kan terugkomen, maar dat komt niet vanzelf. Daar moet je voor knokken. Ga ook eens terug naar een andere moeilijke periode, die je vast hebt gehad. Het kwam daarna goed, nietwaar? Alles wat onoplosbaar leek, werd opgelost. Aangezien je destijds dat trucje met succes hebt weten toe te passen, is het dus een feit dat je dat nu ook weer kunt. Je hebt die kracht, dat heb je al bewezen. Dus pak jezelf bij de kladden, schop onder je eigen kont en kom in actie. Doe iets. Als je dingen in gang zet, rolt daar vanzelf weer iets anders uit. Dat is de geheime sleutel; kom in beweging. En de rest volgt. Ik weet er alles van.

»

    • Dank voor je reactie. Jij noemt het misplaatst, ik denk echter dat het een aanduiding is voor een gemoedstoestand. Iets feitelijks. Want dat is wat er gebeurt; men wordt apathisch. Hoeft niet, kan wel. En ja, je kunt het ook een depressie noemen. Geef het beestje een naam. Een depressie (een zware) gaat bij mijn weten niet spontaan over. Maar wellicht heb jij een andere ervaring en ga ik dat niet betwisten.

      Like

      • Helaas heb ik uit eigen ervaring gemerkt dat een zware depressie niet zomaar overgaat. Dan heb je echt wel wat hulp nodig om je eruit te slepen, zelf kan je de uitweg dan gewoon niet meer vinden. Ik wens het niemand toe en hoop er zelf ook nooit meer in te belanden.

        Like

  1. Het hoeft niet perse gekoppeld te zijn aan ‘depressie’ ik ben niet depressief maar ik herken het verhaal hier boven wel, geeft heel goed weer hoe ik mij zeker de afgelopen week heb gevoeld (nu nog wel) ben wel weer wat aan het klimmen maar ik kan morgen weer in dit gevoel zitten. Dat heb ik vooral te danken aan een traumatisch verleden! Diagnose (c)ptss. Mooi geschreven en voor mij heel herkenbaar, ik kan het niet met deze woorden uitdrukken, zou mijn leven een stuk makkelijker maken als ik mijn gevoel op deze manier zou kunnen weergeven. Dank je wel!

    Like

    • Hoi Nanda, dank voor het lezen en je reactie. Het is helaas zo dat je met een traumatisch verleden nog lang met de gebakken peren blijft zitten/kan blijven zitten. Ik denk dat het zeker kan helpen om gewoon te gaan schrijven, gewoon voor jezelf. Wordbestandje openen, en gaan schrijven. Nog niet eens zozeer met de bedoeling dat anderen het lezen, maar om dingen voor jezelf op een rij te krijgen, het uit je hoofd te krijgen. Wat eruit is, is eruit..Zou dat niet iets zijn?

      Like

  2. Hoi Nanda, je hebt helemaal niks om je voor te schamen. Je hebt het zwaar (gehad), nou en? Is dat een misdaad? Nee! Jouw woorden en gevoel zijn net zo belangrijk als die van ieder ander. Dus schaam je niet en als jij wil schrijven (op een blog), dan gewoon lekker doen. Ik heb je verhaal gelezen en wens je heel veel sterkte. Blijf schrijven, je schrijft hartstikke goed!

    Like

  3. Ik heb inderdaad met andere ervaringen met depressies. Had daar wel hulp bij nodig, maar de laatste therapeut overtuigde me met zijn woorden dat een depressie altijd overgaat. Hulp en eventuele anti-depressiva verkorten de duur en/of de hevigheid. Natuurlijk verschilt het per persoon en wie weet is er ook verschil tussen vrouw en man. Depressies komen tenslotte bij vrouwen meer voor dan bij mannen.

    Like

  4. Mooie bijdrage. Misschien een tip, als je daar nu open voor staat: kom in beweging, ga wandelen, stukje fietsen, rennen….. Ik ga altijd heel hard op de dijk fietsen, het liefst tegen de wind in. De nare stemming waait dan weg. Sterkte!

    Like

Leuk dat je reageert!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s