The pursuit of Happiness

Je leest erover in boeken, op het Vivaforum en ziet het in romantische clichéfilms, maar nooit verwacht je dat het ineens ook voor jou is weggelegd; die ene persoon die zomaar je leven binnenwandelt en die in no time erg speciaal voor je wordt.

Het overkwam mij, nu 3 maanden geleden. Op een moment dat ik nog aan het bijkomen was van de aardschok der aardschokken; mijn ex-partner die mij verliet voor mijn toenmalige beste vriendin. Needless to say, dat we geen vriendinnen meer zijn en kennelijk ook nooit echt geweest zijn.

De setting waarbinnen zich dit tafereel afspeelde, was opmerkelijk en zelfs een blinde zou het nog niet hebben zien aankomen, laat staan ik zelf. Nietsvermoedend was ik die memorabele dag hard aan het werk, mij voorbereidend op het gesprek met mijn nieuwe klant; ene P. H. Jonge vent (alles wat jonger is dan ik, noem ik jong) hoogopgeleid (wat ik niet vaak meemaak in mijn werk) en afkomstig van de andere kant van het land. Zou mij benieuwen, wat er aan de andere kant van de tafel voor mij zou komen zitten.

Lang verhaal kort; deze man intrigeerde mij. Hij kwam bij me binnen, zogezegd. In dit stadium geheel onschuldig en nog zonder enig idee te hebben, van wat er daarna nog zou gebeuren. Er was sprake van een magische klik, wederzijds begrip en ik betrapte mezelf erop dat ik hem wel vaker zou willen inplannen dan de standaard drie keer per week… Waar een ander bij te laat komen streng door mij werd toegesproken, liet ik het bij P. gaan en zwakte zelfs zijn argument af, dat dit toch eigenlijk niet de bedoeling was. Ik liet hier duidelijk een professioneel steekje vallen, iets wat mij niet snel aangerekend kan worden.
De weken vlogen voorbij, totdat P. mij uitnodigde om gezellig een borrel te gaan doen, op een terras in mijn woonplaats. Hij was toevallig in de buurt…could be, could be not. Maar hé, natuurlijk ging ik graag een drankje doen. P. had een baan gevonden, waardoor er van belangenverstrengeling geen sprake meer was. De weg was vrij, en toen ik die bewuste zaterdagavond in juli richting terras fietste, reed ik mijn nieuwe geluk tegemoet.

Het was het begin van een gelukkige periode, at last! Zowel voor hem, als voor mij. Na roerige tijden van beide kanten, hadden we de omstandigheden aan onze zijde. Het voelt alsof het zo had moeten zijn, een uitspraak waarvan ik normaliter spontaan galbulten krijg en die net zo wazig is als de term “soulmates”. Desalniettemin bezig ook ik deze term met liefde en plezier, en ik meen het nog ook!

Ik wil maar zeggen; in tijden van verdriet, wanhoop en algehele malaise, kan er zomaar ineens een mini- oerknal plaatsvinden in je binnenste. De wereld draait door, gaat drie keer over zijn kop maar je komt altijd op je pootjes terecht!

Was getekend, een zeer gelukkige helft van een soulmate

 

Kleine Grote Liefde

We hadden geen makkelijk begin, jij en ik. We wisten geen van beide wat ons te wachten zou staan. De eerste periode ging gepaard met verwondering en bewondering en jij en ik kregen samen veel goedkeurende blikken, wanneer we samen over straat liepen. Allicht, het geluk straalde ervan af.

Toen we eenmaal wat beter op elkaar ingespeeld waren, liep het als een trein. Jij deed wat je doen moest, en ik genoot. We gingen volledig in elkaar op, maar hadden daarnaast ook nog oog voor wat er zich buiten ons een-tweetje afspeelde. Want hoezeer we ook van elkaar genoten, er was ook nog zoiets als het vervullen van de dagelijks terugkerende routinematige verplichtingen.

De tijd verstreek, en ondanks de enorme liefde was er soms ook sprake van kleine strubbelingen. Niks ergs, niks onoverkomelijks, maar aanwezig genoeg om het niet te kunnen negeren. We begrepen elkaar niet altijd even goed, er was boosheid, en jij gaf soms blijk van een aardig staaltje wils- en overtuigingskracht. Daar wij allebei behoorlijk verbaal sterk konden zijn, leidde dat soms tot oneindige discussies waarbij we allebei wilden winnen.

Nu, zoveel jaar later, zijn we op het punt beland waarbij we met elkaar kunnen lezen en schrijven. Soms knalt het enorm, om even later gierend van het lachen tot een mooi compromis te komen. Jij met je enorme wijsheid zet mij aan om anders te denken, of om bepaalde dingen te heroverwegen. Ik stuur jou, omdat ik het beste met je voor heb. Jij brengt het beste in mij naar boven, maar heel soms ook het slechtste. Samen komen we er wel, we zijn op de goede weg. Een weg die hopelijk nog heel lang voortduurt en waaraan nooit een einde zal komen.

Ik ben blind van liefde, voor jou. 12 jaar oud en mijn Kleine Grote Liefde.

 

Was sich liebt, das neckt sich..

Mijn oude vadertje – hij is niet meer hier, maar “daar”- had altijd van die wijze oneliners. Mijn moeder trouwens ook, maar deze kwam toevallig uit zijn koker. Deze ene is mij het meeste bij gebleven. Het is zó enorm waar, dat er gewoonweg niet tegenop te argumenteren is waaruit moet blijken dat het niet zo is. Hij is bovendien van toepassing op werkelijk alle mogelijke relatievormen.

Je bent samen met iemand, al een hele tijd. Je hebt dus een liefdesrelatie met elkaar. De relatie verloopt over het algemeen soepel en er is sprake van wederzijds respect. Af en toe vlieg je elkaar in de haren over onzinnige zaken als wie de container buiten moet zetten (ik vind dat mannen dat moeten doen, maar dat terzijde) of over het feit dat jij altijd moet koken terwijl hij met zijn voeten op de tafel zit te wachten. En zich er vervolgens ook nog eens over durft te beklagen dat de aardappels te hard zijn. Maar goed, deze zaken vallen onder de categorie “verdeling huishoudelijke taken” en zijn prima oplosbaar. Totdat er zich ineens iets voordoet wat het huis op zijn grondvesten doet laten schudden. Iets heftigs, waar je allebei niet meer op normale toon en in alle redelijkheid over kunt praten. Het respect is dan ver te zoeken, en je wenst elkaar dingen toe die je zelfs je irritante schoonloeder niet zou toewensen. Dit is mooi, want dit betekent dat er sprake is van liefde. Pas wanneer je de moeite en de energie niet meer wil doen en je je schouders zuchtend ophaalt, zit je in de gevarenzone. Degene die het dichtste bij je staat, kun je het meeste pijn doen. Degene die je wat doet, die je raakt, die iets bij je losmaakt, voor die persoon doe je moeite. In welke vorm dan ook.

Haat en liefde liggen niet voor niets zo dicht bij elkaar. Degene die je altijd zo liefhad, kan de slechtste dingen bij je naar boven halen. Je wordt iemand aan wie je zelf een hekel krijgt. Vanuit de behoefte om liefde te willen krijgen van deze persoon, ga je misschien wel voorbij aan je eigen grenzen. Het beheerste wat je altijd had, is er niet meer. Het beschaafde…ver te zoeken. En je sterke verbale kwaliteiten keren zich nu tegen je, en de ander. En dus tegen de relatie. Met afschuw kijk je altijd naar tv-programma’s zoals “de Tokkies” en “Barbie”, nooit geweten dat zulke mensen echt bestaan. Die tegen elkaar schreeuwen, grove scheldwoorden gebruiken en die elkaar het allerergste toewensen. In momenten van complete hysterie verander je binnen 2 minuten in een ordinair viswijf. Het gaat van kwaad tot erger. Wat je wil, is een reactie uitlokken bij de ander. Er is je pijn aan gedaan en die pijn komt er in alle hevigheid uit. Je haat je geliefde (denk je), maar houdt van hem/haar. Als er werkelijk geen sprake meer is van liefde, dan stond je op dat moment niet gigantisch uit je dak te gaan, maar dan zou je nog steeds je eigen beschaafde en emotioneel volwassen persoontje zijn.

Zo zijn er nog talloze andere voorbeelden te noemen van deze veelgebruikte oneliner; je broer die je schoppen onder tafel gaf en je constant zat te pesten, en die stomme dingen tegen je zei. Duidelijk geval van liefde. Of je beste vriendin die tot in den treure wil praten over jullie pittige ruzie; ze geeft heel veel om je, anders deed ze die moeite niet. Ook al is ze soms wel erg onredelijk…

Je collega, met wie je altijd heel goed contact had en met wie je vaak wat ging drinken na werktijd, die je ineens negeert en boos naar je kijkt. Ook dat is op een bepaalde manier moeite doen om te laten blijken, hoe hoog de dingen zitten. En hoe die persoon dus is geraakt door iets wat zich heeft afgespeeld tussen jullie beiden..

Degene die is gepest heeft kennelijk toch iets losgemaakt bij de pester(s)…

Ga het maar eens na voor jezelf; je zult zien dat het klopt. Of heb jij argumenten waaruit blijkt dat het niet zo is?