Requiem for a dream

Er is niks mis met het najagen van dromen. Je hebt iets in je hoofd, en zet de stappen die nodig zijn om die ene diep gekoesterde wens om te zetten in iets concreets. Wij mensen hebben het nodig om te blijven hopen, want hoop doet immers leven.
Hoop zorgt voor gedrevenheid, voor je zinnen zetten op datgene wat je graag wil hebben en waarvoor je moeite wil doen. Hoop is een motor die de boel draaiende houdt en voorkomt dat je blijft hangen in de comfortzone.

Het wordt pas vervelend als die hoop nergens op gebaseerd is. Als je bij voorbaat al weet, dat het einddoel nooit bereikt zal worden, wat je ook probeert. Trekken aan een dood paard, zogezegd. Mooi gezegde, want dode paarden zijn erg zwaar en zelfs met de grootst mogelijke inspanning zit er geen millimeter beweging in. Moet je het paard dan maar laten liggen? Je zou kunnen overwegen om hulptroepen in te schakelen. Die hulptroepen moeten daarvoor wel het nut inzien van dat trekken, anders sta je er alsnog alleen voor.

Toch is er wat mij betreft best iets voor te zeggen om te blijven hopen; een status quo kan een verlammende werking hebben. Het kan leiden tot onverschilligheid en als je dat stadium hebt bereikt, is het lastig om jezelf aan te zwengelen en over te gaan tot harde actie. Dan maar liever putten uit hoop, blijven dromen, hier en daar een move maken en toch weer op je bek gaan. Een einddoel bereiken is prachtig, maar de weg ernaartoe is een ervaring op zich. Een leerproces, wat een leven lang duurt.

Elke ervaring op zich is een voortvloeisel uit hoop en geloof, en de wil om er beter uit te komen. Dat het soms niet loopt zoals je hoopte, is bijzaak. De hoofdzaak is dat je het probeerde, dat je erin geloofde dat je het kon en dat het kans van slagen had. Alles beter dan blijven zitten en je leven uitzitten tot je de laatste adem uitblaast. Wat dan waarschijnlijk een slaak van verlichting zal zijn

 

Emmet Tinley..ondergewaardeerd maar briljant!

 

Stevig fundament; de kracht van eigenliefde

Hele boeken vol zijn er geschreven over de liefde/Liefde. Over die ene, die je zo graag wil behagen en behouden, het liefst een leven lang. Pagina’s vol zijn gevuld met tips en trics, over wat je moet doen, maar vooral ook moet laten. Deze boeken worden verslonden, als ware het Holy Bibles, en in de hoop dat men daarin hét ultieme geheime recept om de perfecte relatie te kunnen bakken, gevonden gaat worden.

Nu geloof ik graag dat het heerlijk leesvoer is, voor die momenten dat je laptop of pc tijdelijk is gecrasht, of als je die gezinsvakantie in een huisje op Center Parcs moet zien door te komen. Onder het mom van “baadt het niet dan schaadt het niet” is er helemaal niks mis mee en je kunt er allicht iets van opsteken. Hell, het zou zelfs zomaar de reddende papieren engel kunnen zijn, waardoor je toch gelukkig als stel (of liever; als gelukkig stel) weer terugkeert richting thuishaven! Center Parcs is vaak toch een survival of the fittest indien het je schoonfamilie betreft, maar dat terzijde.

Wat mij betreft kun je lezen tot je een ons weegt, en alle do’s en don’t in de praktijk blijven toepassen tot je op een punt komt dat je je afvraagt, of redden nog wel zin heeft……alles valt of staat met de staat van je eigenwaarde.

Jezelf op waarde schatten en dientengevolge heel goed weten wat JIJ te bieden hebt, dát is m.i. nog steeds het geheim van de slagingskans van een relatie. De oneliner “I love you, but I love me more” zou je als een mantra in je achterhoofd moeten houden, voor het geval dat. Makkelijk gezegd, dat grenzen (durven) aangeven bij je partner ervoor zorgt dat de boel duidelijk is, maar wat als je uit angst om afgewezen te worden, je grens niet durft aan te geven? Of nog erger; je eigenlijk zelf niet eens weet wat je grens eigenlijk is?

Het meest treurige en schadelijke voor je eigen ik, is het kwijtraken daarvan. Je ik, je ego moet je koesteren, en er heel goed voor zorgen. Grenzen bewaken, jezelf niet wegcijferen heeft alles te maken met hoeveel je om jezelf geeft. Waarom is de ander belangrijker dan jezelf? Fijn dat de ander er is, maar dan toch vooral om je toch al leuke leven te verrijken. Als een aanvulling, niet als invulling van een leegte. Leeg is leeg, denk je misschien. En misschien kan er nog wat gevuld worden. Wrong! De ander kan onmogelijk iets (aan)vullen wat al geen draagvlak heeft. Je moet dan hoognodig aan de slag met vullen van al die bakjes “wie ben ik”, “waar sta ik voor”, “wat heb ik nodig” die tesamen je eigen, sterke ik gaan vormen. En vanuit dat sterke baksel oftewel fundament, gaat een ander wellicht stukjes van je afsnoepen, maar blijft er nog voldoende over! Je kunt niet bouwen op een ruine…

Wees een fort, vooral voor jezelf!

 

R.I.P. Tim. Een ode aan een sterke ziel

Tim Ribberink is niet meer en hij heeft daar zelf voor gekozen. I know, een zeer discutabele en boude uitspraak.

Wat was de aanleiding voor Tim, om uit het leven te stappen op slechts 20-jarige leeftijd? Hij zag geen reden meer om nog te willen leven, zag er geen gat meer in. Zijn ouders hebben in de Twentsche courant “de Tubantia” een rouwadvertentie geplaatst, met daarin opgenomen een stukje van de afscheidsbrief van Tim. “Lieve pap en mam, ik hoop dat jullie niet boos zijn”. Slik. In your face.

Wat heeft hem ertoe gedreven, om een einde aan zijn veel te jonge leven te maken? En zelfs op het moment dat hij deze bepalende beslissing nam, dacht hij nog aan zijn ouders, van wie hij hoopte dat ze niet boos op hem zouden zijn. Hij dacht niet aan zichzelf…ook nu niet.

Als langdurig en stelselmatig gepeste, durf ik te stellen dat je hele eigenwaarde – voor zover aanwezig – eraan gaat. Door alle kleinerende opmerkingen ga je je op den duur ook klein voelen. De pesters worden in je hoofd steeds groter, gaan een grote rol spelen in je gevoelswereld. Ze nemen een plek in, die ze helemaal niet in horen te nemen. Maar ongemerkt en vooral ongewild, wordt een pester groot. Dat is wat ze graag willen bereiken, ik ben ervan overtuigd. “Jij bent klein en ik ben groot”, dat idee. Als je van jezelf timide en bescheiden bent, heb je dit niet nodig. En is het wel erg makkelijk om klein gemaakt te worden, want als gepeste zoek je niet de weerstand. Je schikt je in de rol die een ander/anderen je toebedeeld hebben.

Het is pure, ziekelijke projectie. Zo zit het gewoon. Tim was, zoals we konden lezen, een slimme en gevoelige jongen. Tim’s ouders zijn terecht trots op hun jongen, niet in de laatste plaats omdat Tim kennelijk de pesterijen al die tijd zelf heeft gedragen, omdat hij ze waarschijnlijk niet wilde opzadelen met iets waarvan hij vond dat het de moeite niet was, om het erover te hebben. Daarmee zou hij zijn plaaggeesten too much credits geven. Dit maakt Tim groot, al was het maar omdat hij zichzelf niet heeft verloochend. Hij bleef bij zichzelf, maar kon het uiteindelijk toch niet meer dragen. Blijven leven was geen optie, de keuze om dood te willen was een gedwongen.

Ik hoop dat deze gebeurtenis bij velen de ogen (wederom) heeft geopend, maar ik vrees nog steeds voor veel kortzichtigheid, intolerantie, onbegrip en het onvermogen om eens aan zelfreflectie te doen. Ik sta op voor de ouders van Tim, die hun zoon niet hebben kunnen redden en nu met veel verdriet te kampen hebben.

Niet Tim was zwak, maar zijn pesters. Tim heeft bewezen sterk te zijn, tot aan het einde.

Ik wens de ouders en alle nabestaanden van Tim heel veel sterkte met dit verlies.

 

Op het www moet een mens zich altijd goed voelen

Reblogged from Pauper Paul:

• 

Het is echt zo. Op het www mag en kun je geen slechte dag hebben. Want wat zullen de mensen er wel niet van denken als je een keer zegt dat je een kuthumeur hebt. Ja, ik zei kut. Als je daar een probleem mee hebt kun je beter nu stoppen met lezen, want dit is MIJN EIGEN blog waar ik het fokken recht heb om met kut te smijten als ik dat wil.

Lees meer ... 295 more words

 

Tot de schijt ons doodt

Nooit ben ik getrouwd geweest, al heeft het er wel ooit naar uitgezien dat ik het mocht gaan meemaken. Ik was dus erg dichtbij, helemaal klaar om voor de rest van mijn leven te gaan delen met één en dezelfde man.

Het lot besliste anders. Of eigenlijk..ik maakte natuurlijk zelf de beslissing om niet dat ja-woord uit te spreken. Ik zei ja, maar deed nee. Precies dat wat voor vele mannen een soort heilig gebod is. Dat hebben ze geleerd, dat wanneer een vrouw ja zegt, ze eigenlijk nee bedoelt, en andersom. Waarmee ik precies tot de kern van dit verhaal kom; als een vrouw ja zegt tegen de man van haar leven, wil ze dan écht, écht wel echt oud worden met hem? Of is dit enkel en alleen gebaseerd op de tijdelijke hormonale staat waarin zij verkeert?

Ik weet het niet hoor, wat ik er precies van moet denken. Trouwen doet men meestal vanuit verschillende overtuigingen; het kan praktisch gezien in je voordeel zijn om man en vrouw te worden. Dat je dan ook nog eens van elkaar houdt is erg mooi meegenomen. Ook kan het zijn, dat de vrouw in kwestie eindelijk die mooie (ik bedoel afzichtelijk maar wil niemand voor het hoofd stoten) prinsessenjurk met tierelantijntjes en hoepel mag dragen, zodat ze zich voor deze ene dag een fotomodel mag wanen. En dan maar hopen dat de echtgenoot in spé zich niet teveel vergaapt aan andere vrouwelijk gasten, die zich ook speciaal in een kek jurkje hebben gehesen maar van wie het model net wat strakker aansluit. En oh ja, er zijn ook mensen die gaan trouwen omdat ze erin (willen) geloven dat ze voor altijd samen zullen blijven. Die zijn er echt, maar ik verdenk vele van de gelukkige koppeltjes ervan, dat ze gewoon een knalfuif willen omdat het de laatste tijd nogal een sleur was.

Ik geloof dat ik tot geen van de bovengenoemde categorieën behoor. Immers, mijn feestje ging niet door. Als ik zin heb in iets gezelligs, dan organiseer ik gewoon een borrel. Ik kleed mij dan feestelijk, haal snaai en drank in huis zonder dat ik ervan failliet raak, en van de gasten verwacht ik geen goed gevulde envelop met cash. Ik hou er bovendien geen kater aan over, want met een dag of twee is de pijn weer gezakt.

Disclaimer; zeg nooit, nooit.

 

De Reünie, deel 2

Zaterdagavond was het dan zover, ik ging mijn oud klasgenoten van de basisschool lichting 1986/1987 weer zien na zo’n 25 jaar. Zenuwachtig was ik niet, wel waren de verwachtingen hooggespannen, aangezien het niet zo’n beste tijd voor mij was in die periode.

Afijn, vol verwachting klopte dus mijn hart en ik zou spoedig oog in oog staan met….tja, wie zouden er eigenlijk allemaal zijn? Straks zou ik daar staan met een paar mensen met wie ik niks had en nooit zou krijgen..

Niets was minder waar. Ik werd hartelijk ontvangen en men leek blij te zijn, om mij weer te zien. Direct wist iedereen wie ik was, en ik herkende de meesten van hen ook vrij snel. Het leek alsof we elkaar vorige week nog gezien hadden..weird. Stuk voor stuk waren dit gezellige, leuke mensen voor wie de tijd zeker niet zijn sporen had achtergelaten. Iedereen fris en fruitig, zeker niet te zien dat zij, maar ook ik al richting de 40 gaan. Waar blijft de tijd, hebben we ons hardop afgevraagd.

Terwijl ik met een groot aantal van hen – los van elkaar – in gesprek was, probeerde ik mij voor de geest te halen hoe we toentertijd met elkaar omgingen. Lagen we elkaar, waren we vriendje/vriendinnetje of werd ik juist genegeerd of gepest door mijn gesprekspartner van weleer? En nu ik dit zo schrijf, komt er ineens een groot besef naar boven, een epiphany; bij eenieder die ik sprak, voelde ik me prettig en op mijn gemak. Herkenning, overeenkomsten, humor, diepgang als we spraken over “het leven”..alleen deze gevoelens overheersten.

Ik begin me nu af te vragen, of ik überhaupt wel gepest ben, want dit strookte niet met hoe ik het mij al die tijd heb herinnerd. Ik kan dus alleen nog maar concluderen, dat het deelnemen aan de Reünie een soort therapeutische werking op mij heeft gehad. Of dat ik een bar slecht (of goed selectief) geheugen heb, dat kan ook nog…

Nevermind, ik kan het eenieder aanraden om toch eens die oude spoken te lijf te gaan, door simpelweg “ja” te zeggen als je wordt uitgenodigd voor een reünie met je klasgenoten! Al was het maar, omdat je naderhand een vriendenboekje krijgt uitgereikt met daarin beschreven, de huidige stand van zaken. Je zult dan zien, dat je het heus niet zo slecht hebt gedaan. En ook die conclusie doet veel goeds voor je zelfvertrouwen. Ik zeg doen!

 

De Reünie

Nog even, en het is zover. Dan kom ik oog in oog te staan met een aantal van mijn vroegere plaaggeesten en word ik voor mijn gevoel als een lam naar de slachtbank geleid.

Pesten, scapegoating.
Over dit heikele en tot mijn spijt nog altijd zeer actuele onderwerp wordt veel geschreven, door zowel degenen die schrijven vanuit een theoretisch kader, als door de lijdende voorwerpen (van weleer).
Jammer genoeg behoor ik tot die laatste categorie, en zoals bekend kan schrijven een therapeutische werking hebben. Ik tik dan ook behoorlijk van me af, en op dit moment ram ik op de toetsen alsof mijn leven ervan af hangt.

Dat doet me denken aan die basisschoolperiode, waarin ik vele keren na schooltijd moest rennen, om zo te ontkomen aan mijn belagers. Deze “stoere” jongetjes (toentertijd leken ze wonderbaarlijk genoeg veel groter) vonden het leuk en blijkbaar nodig, om mij onderuit te schoppen wanneer ze de kans zagen. Wat ik gedaan had om dit te verdienen, is mij nog steeds een raadsel.

Ik vraag mij af, of ik daar tijdens de aankomende Reünie achter wil gaan komen door ze gewoon eens op de “man” af te confronteren met hun eigen stupide gedrag. Ook vraag ik mij af, of het mij gaat helpen om dit te doen. Zo’n avond is immers bedoeld als een gezellig samenzijn, waarbij het de bedoeling is dat je in korte tijd de ene na de andere vraag afvuurt aan je gesprekspartner en veinst alsof het je een ruk interesseert wat hij of zij eigenlijk doet tegenwoordig. Ik hoop, dat ik in die mannen en vrouwen de jongens en meisjes herken die ze waren in de tijd dat ze nog jong en onschuldig waren. En ik hoop vooral, dat ze in mij niet die rare en in tweedehands gestoken kleding snuiter herkennen die ik was in 1984 (kan ook 1985 geweest zijn, ik heb die jaren gewoon geblockt uit mijn systeem).

Ach, het waren kinderen. Ze wisten niet beter, deden ook maar gewoon mee aan het oldskool kuddegedrag, omdat ze bang waren dat ze anders zelf buiten de groep zouden vallen. Toch?

Natuurlijk is het ook nog een optie, dat het gewoon gezellig wordt en dan babbel ik vrolijk mee over hoe leuk het was op het schoolplein, in de schoolklas en tijdens de partijtjes van klasgenootjes. Want ik ben een meester in toneelspelen, al zeg ik het zelf. Ik denk weleens dat ik mijn roeping ben misgelopen. Of eigenlijk…spelen we niet allemaal zo nu en dan een rol? Maar dat is een onderwerp voor mijn volgende blog. Eerst de Reünie maar eens goed doorkomen, daarna volgt vast deel 2.

 

1+1=4

Ik ben alleenstaand, met kind. Sinds kort is er iemand in mijn leven gekomen en ook hij brengt een nieuw gezinslid mee; een groot, harig kind op vier poten. Het is een lieverd, maar ik trek gerust de vergelijking met mijn puberzoon.

Als ik even niet oplet, is mijn met zorg bereide maaltijd in twee happen verdwenen. Nu vind ik het fijn om te koken, maar het is nóg fijner als mijn geliefden of ik er vervolgens ook nog van kunnen genieten. Dat deze stoute viervoeter met smaak zijn gevangen hapje verorbert geloof ik direct, maar een waarderend schouderklopje zal ik er niet voor krijgen.

Hij heeft ook een egeltjesfetish; niet gehinderd door enige angst voor pijn, probeert hij elke keer weer tijdens het uitlaten zo’n diertje te pesten. Uiteraard trekt de betreffende egel zich er niets van aan en al snel snapt viervoeter dat hij DEZE egel beter met rust kan laten. Tot de volgende keer..het blijft een leuk spelletje.

Mijn mooie en best prijzige laarzen (zonder stekels) zijn ook vaak de pineut. Nu zal ik nooit in aanmerking komen voor de “Best housewife of the country- award, maar mijn schoeisel staat tenminste allemaal op een logische en makkelijk vindbare plek in huis. Té vindbaar, zo blijkt. Voor het grijpen, welteverstaan. Dus ook voor de viervoeter die bij gebrek aan hondenspeledingetjes mij op kosten jaagt.

Je hoort mij niet klagen hoor, ik vind het gezellig om er een nieuw gezinslid bij te hebben, zo onverwacht. Maar ik krijg met veel pijn en moeite mijn eigen puber in het gareel en nu heb ik er ineens twee!

Waf! (het beest moest en zou zijn stempel drukken)!

 

Here’s where the story ends

Twintig jaar geleden ontdekt, en ik deel hem graag met je!